اصل ۲۰

فرارو به نقل از یک مادر نوشت:
«می‌دانید تورم ۱۵۰ درصدی یعنی چه؟ اگر گوشت حدود یکسال است که حذف شده، لبنیاتی هم دیگر در یخچال وجود ندارد بجز پنیر. بیشتر به سمت خوراکی‌های سیرکننده می‌رویم. مثل نان و برنج هندی.»
بانک جهانی، مرجع اصلی تعیین «فقر مطلق»، درآمد یا هزینه کمتر از ۲.۱۵ دلار در روز برای هر نفر را شاخص در نظر می‌گیرد و برای یک خانوار (۳.۳ نفری) که یک نان‌آور با حداقل دستمزد درآمد ۸۳ دلار در ماه یعنی حدود ۲.۷ دلار در روز دارند، به طور کامل در دایره فقر مطلق بین‌المللی قرار می‌گیرند و یک فرد مجرد نیز با این حقوق در لبه تعریف فقط مطلق قرار می‌گیرد.

بر اساس استانداردهای بین‌المللی از جمله تعاریف کنفدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری (ITUC)، درآمد ماهانه کمتر از ۱۰۰ دلار، کارگران را در دسته «فقیر مطلق» و در معرض گرسنگی و قحطی قرار می‌دهد. با جهش اخیر نرخ ارز و رسیدن قیمت دلار به محدوده ۲۰۰ هزار تومان، بخش اعظم کارگران و بازنشستگان در ایران وارد این محدوده بحرانی شده‌اند.

در سال جاری، پایه مزد ماهانه ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین شده که معادل ۸۳ دلار است؛ رقمی که میانگین دستمزد کارگران را در رتبه سوم پایین‌ترین دستمزدهای جهان قرار داده است. همچنین دریافتی کارگران متأهل دارای یک فرزند با احتساب کلیه مزایا حدود ۲۴ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان (معادل ۱۲۴ دلار) است، در حالی که نرخ رسمی سبد معیشت در اسفند ۱۴۰۴ بیش از ۴۲ میلیون تومان برآورد شده بود.

«ایلنا» نوشته که عدم افزایش عادلانه دستمزدها در کنار جهش‌های ارزی و وابستگی کالاهای مصرفی و مواد اولیه به نرخ ارز، قدرت خرید جامعه کارگری را به کمترین میزان در دهه‌های اخیر تنزل داده و شکاف عمیقی میان حداقل معیشت و دریافتی واقعی نیروهای کار ایجاد کرده است. بسیاری از کارگران و بازنشستگان ایرانی با دستمزد کمتر از ۱۰۰ دلار یا در همین حدود زندگی می‌کنند.