آشیانه.

نه ما می‌مانیم
نه اندوه
و نه هیچ یک از مردم این آبادی
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه‌ی شادی که گذشت
غصه هم می‌گذرد

"تقصیر تو نیست، اون لحظه فکر می‌کردی ارزششو داره."

یه روز، بیدار میشیم و دندونامون رو مسواک می‌زنیم و میریم سرکار و
وسطش یهو متوجه میشیم که اصلا بهش فکر نکردیم.

کاش پیرتر بودیم، مثل ریشه‌ها
یا خیلی جوان‌تر، مثل شاخه‌ها
اینجا که ما ایستاده‌ایم فقط تبر میخورد

ولی من هیچ‌وقت سهمی از اون قشنگی نداشتم.🫧

به من می‌گوند، آن گل را رها کن، خشک شده
می‌گویند به باغچه نگاه کن،
گل‌های تازه پیش رویت‌اند.
اما من
گل خودم را میخواهم،‌ حتی اگر خشکیده باشد.
حتی اگر خارهایش، به تنم را زخم بزند.
گل من، گل باوقار من، عطر خودش را داشت.
گل من، گل خسته من، زیبایی خودش را داشت.
گل من، گل زیبای من، به من وفادارست، من این را میدانم.
حتی اگر خشکیده باشد.
من میبوسمش، میدانم با بوسه من زنده خواهد شد. جان خسته‌اش تازه خواهد شد.
گل خشکیده من، گل خکشیده من زنده خواهد شد.
باور کنید
میبوسمش، حتی اگر زخمی شوم
اما اگر مرا نخواست
اگر با بوسه من زنده نشد
اگر به من بی‌وفایی کرد.
من خشک خواهم شد
باور کنید،
گلم را در آغوش می‌گیرم،
می‌بوسمش،
و در گوشش زمزمه خواهم کرد که "دوستش دارم" و میخکشم.