.
🔸 سه گزاره
🔳 فروید آگاهانه در برابر سنتی میایستد که بدن را زیبا، متعادل، یا نمادین میکند. گوشت برایش نه استعاره، بلکه واقعیتِ خام است. رگ، چروک، وزنِ افتاده، نامتقارنی. این دقیقاً همان چیزی است که با مرلوپونتی همخوانی دارد: بدن نه ابژهای که ذهن آن را میبیند، بلکه محلِ خودِ بودن است. در نقاشیهای فروید بدن «معنا» ندارد به آن شکلی که در نقاشی کلاسیک دارد؛ بدن صرفاً هست، با تمام سنگینی فیزیکیاش.
نگاه فروید طولانی و کند بود. ماهها روی یک اثر کار میکرد، مدل باید بارها مینشست. این خودش یک موضع فلسفی است: حقیقت از طریق دوام و توجه به دست میآید، نه از طریق ثبتِ آنیِ یک لحظه. در همین تابلو، حالتِ خستهٔ بدنها، سستیِ اندامها روی کاناپه، نتیجهٔ ساعتها بیحرکتی واقعی است، نه ژستِ ساختگی.
نزدیکیِ خانوادگیِ فروید با فروید (نوهی زیگموند فروید) اغلب اغراقآمیز خوانده میشود، اما یک نکته درست است: او بدن را بهمثابه جایی میبیند که نقاب برداشته میشود. حالت خوابآلود یا رهاشدهٔ فیگورها مثل همین تصویر که دو نفر روی هم افتادهاند، بی هیچ آرایشِ ژستی دقیقاً همان لحظهایست که بدن دیگر «نمایش داده نمیشود».
🔻#آتلیه_آرک_طرح
@archtarh_sketch
