روزهایی که حتی خودت بودن هم برات سخته، آدمهایی هستن که تو رو دقیقاً همونطوری که هستی دوست دارن.
اونا تو رو واقعی میبینن؛ نه همیشه قوی، نه بینقص، نه کسی که همیشه همهچیز رو تحت کنترل داره. تو رو با تمام نگرانیها، خستگیها و ضعفهات میپذیرن.
دوست داشتنشون به شرایط بستگی نداره. لازم نیست چیزی رو ثابت کنی یا مدام خودت رو توضیح بدی. محبتشون فقط هست؛ مثل یه پناهگاه آروم وسط طوفان.
وقتی زمین میخوری کنارت میمونن؛ نه برای قضاوت کردن یا درس دادن، بلکه برای اینکه دستت رو بگیرن و یادت بندازن که تنها نیستی.
