– Бүгін бар, ертең жоқ. Мәңгі жасайтындай алысасың. Жұлысасың, тартысасың, қуанасың, күлесің, ұрсысасың, енді бір ұмтылғаң, ұшпаққа жетіп қалатындай, торғайдай шырылдап от пен суға түсесің. Сөйтесің де... Әні, із-түзсіз ғайып боласың. Енді бір он-он шақты жылда сені білетін, сені көрген он шақты адам да өте шығады. Сонан соң қалдың... Молаң да қараусыз қалады. Ол кімге керек?.. Не үшін келдің, не үшін кеттің, не бітіріп кеттің? Тұңғиық...
Дулат Исабеков «Өкпек жолаушы»