اتابکان لر کوچک یا خورشیدیان، دودمانی لرتبار بودند که از سال ۵۷۰ تا ۱۰۰۶ هجری قمری بر لرستان و ایلام فرمانروایی کردند. پایتختشان شهر شاپورخواست (خرمآباد کنونی) و مقر حکومتشان قلعه فلکالافلاک بود بنیانگذار این سلسله، شجاعالدین خورشید بود که در سال ۵۷۰ قمری طوایف پراکندهٔ لر رو متحد کرد و حکومت مستقل خود را تأسیس نمود. عنوان اتابک برای آنان بیشتر جنبهٔ سیاسی داشت تا واقعی، چرا برخلاف دیگر اتابکان، وظیفهٔ تربیت شاهزادگان را نداشتند و این عنوان را برای تحکیم جایگاه خود و همپیمانی با سلجوقیان انتخاب کردند.
دین رسمی آنان، آیین شیعه و یارسان ذکر شده و زبان رایج در این دوره لری، لکی (درباری) و فارسی بوده حکومت آنان تا اوایل دوره صفوی دوام آورد، ولی با سیاست تمرکزگرایانهٔ شاه عباس اول در تنش قرار گرفت. موقعیت استراتژیک لرستان در مرز عثمانی و روابط گاهوبیگاه اتابکان با عثمانیها، تهدیدی برای صفویان محسوب میشد. سرانجام، آخرین اتابک، شاهوردی خان، پس از شورش، در لشکرکشی شاه عباس دستگیر و کشته شد و این سلسله منقرض گردید. پس از آن، حکومت منطقه به والیان فیلی واگذار شد
@AntonyFans21
