آل کاکویه؛ بنیانگذار این سلسله شیعی، علاءالدوله محمد بن رستم دشمنزیار (ملقب به «کاکویه» به معنای دایی) بود که در سال ۳۹۸ قمری در اصفهان حکومتی مستقل پایهگذاری کرد. او برادرزادهٔ سیده ملکخاتون، همسر قدرتمند فخرالدوله دیلمی بود و با حمایت او، قلمروش را به شهرهای مهمی چون همدان، ری و نهاوند گسترش داد.
دربار علاءالدوله محمد، پناهگاه دانشمندان بود و فیلسوف نامدار، ابنسینا، وزارت او را بر عهده داشت و کتاب ارزشمند «دانشنامهٔ علایی» رو به نام وی نوشت
آل کاکویه پس از روی کار آمدن سلجوقیان و همزمان با حکومت پسران علاءالدوله (ابومنصور فرامرز و ابوکالیجار گرشاسب)، استقلال خودشو از دست داد
در سال ۴۴۳ قمری، طغرل سلجوقی اصفهان رو تصرف کرد و در مقابل، یزد و ابرقو رو به عنوان تیول (ملک تابع) به فرامرز کاکویی واگذار کرد
شاخهٔ دومِ آل کاکویه در یزد به عنوان امیرانی نیمهمستقل و دستنشانده سلجوقیان به حکومت ادامه دادند و با آنها پیوندهای خویشاوندی برقرار کردند. سرانجام، آخرین امیر (گرشاسب دوم) در سال (۱۱۴۱ میلادی) در جنگ با قراختاییان کشته شد و دودمانشان به پایان رسید و حکومت یزد به اتابکان واگذار شده
@AntonyFans21
