"Alirezakalantari.psy"

[media, no text]

چیزی نمانده که قلبم بترکد. امّا خودم را خاموش احساس می کنم؛ بی صدا ، همچون گور. اگر دهانم را باز کنم، همه چیز می پرد... نامه از آلبرکامو به ماریا کاسارس

روان‌کاو به سیمپتوم‌ها و فانتزی‌ها هرگز به چشم نابهنجاری و انحراف نگاه نمی‌کند و در مقابل آن‌ها را جزو حقایق سوژهٔ سخن‌گو می‌داند، حتی اگر برخی با قضاوتی صریح و بی‌پرده آن‌ها را چیزی جز وهم و خیال ندانند. ژولیا کریستوا در آغاز عشق بود

تو تاریکی the darkness

برای اولین بار پس از سال ها احساس کردم دلم می‌خواهد گریه کنم، چون دریافتم چه قدر همه ی این آدم ها از من متنفرند. بیگانه آلبر کامو

[media, no text]

دروغ گفتن فقط این نیست که حرفی بزنیم که راست نیست. دروغ گفتن، گفتن چیزی بیش از آن است که راست است و حقیقت دارد، و در مورد قلب آدمی، به زبان آوردن چیزی بیش از آن است که واقعا احساس می‌کند. ما همه‌مان هر روز این کار را می‌کنیم تا زندگی را ساده‌تر کند. بیگانه آلبر کامو

می‌دانم که مردم هیچ‌وقت کسی را که رؤیاهایشان را به‌قتل رسانده است نمی‌بخشند. عمرو عبدالحمید برگردانِ فرشته مولائی

اگر زنی به مردی بگوید: «دوستت دارم»، مرد احتمالاً می‌گوید: «منم همین‌طور.» اما اگر مردی به زنی بگوید: «دوستت دارم»، شاید بیشتر بخواهد جزئیات آن را بداند: «به خاطر چی دوستم داری؟» «به خاطر لبخندت.» «دیگه چی؟» «به خاطر هوشت.» «دیگه چی؟» نخستین جمله‌ای که کلئوپاترا در نمایشنامه آنتونی و کلئوپاترا می‌گ…

امروز که به پشت سرم نگاه میکنم هزاران مرد را میبینم که اوقاتشان را روی تختم و در آغوشم گذرانده اند. حاضر بودم جانم را بدهم، درعوض باقیماندۀ زندگی ام را با بدترینشان سر کنم. خدا را شکر مرد چینی ام را به موقع پیدا کردم، انگار آدم با انگشت کوچکش ازدواج کرده باشد، از بس ریزنقش است، ولی درعوض فقط …

"سکس تسلی خاطر آدمیزادی ست که عشق برایش کافی نیست. Memories of my melancholy whores

هنگامیکه رگبار به پایان رسید، هنوز تصّورم این بود که در خانه تنها نیستم. تنها توضیحی که میتوانم بدهم این است: همانطور که اتفاقات واقعی فراموش میشوند، حوادثی هم که اتفاق نیفتادهاند میتوانند چنان در ذهن آدمی ثبت شوند که گویی اتفاق افتاده اند Memories of my melancholy whores

دوست داری بدانی من چی فکر می‌کنم؟ من فکر می‌کنم تو هنوز نفهمیده‌ای با من چه کار کرده‌ای. مثل این است که دست بکنی ته حلقم و آن‌قدر بکشی، بکشی، بکشی تا قلبم از جا دربیاید.

«عشق، ماریا، جهان را فتح نمی‌کند اما خودش را چرا. تو خوب می‌دانی، تو که قلبت چنین سزاوار ستایش است، که ما خوف انگیز‌ترین دشمنان خودمان هستیم.» نامه‌ آلبرکامو به ماریا کاسارس.

ارزش حقیقت نه در خود آن بلکه در راهی نهفته است که ما برای رسیدن به آن طی می کنیم.دونفر ممکن است به مقصد یکسانی برسند(شاید هم نرسند) اما آنچه فردی به آن دست یافته می تواند برای دیگری صرفا حدس یا در سطح یک باور باشد( گزاره های بسته بندی شده و تعبیر های از قبل دزدیده شده از لابه لای کتاب ها تقریبا هیچ…

حقیقت عشق نه در وعده‌هایی است که بر زبان می‌آوریم، بلکه در وفاداری به تعهداتی نهفته است که هرگز آن‌ها را بیان نکرده ایم. شاید عشق هنرِ پایبند ماندن به وعده‌هایی است که هیچ‌گاه گفته نشده‌اند.