نگاهی کوتاه به نمایش میخوام باهات حرف بزنم نوشته و کار سینا علیپور
یک فضای شبه واقعی
رسول نظرزاده
مردی صبح از خواب بلند شده، میبیند تبدیل به سوسک شده، مردی به جلسهای میرود و برای صندلیهای خالی سخنرانی میکند، روزی تمام مردم شهر کور شدهاند و...
اینها ایدههای اولیهی چند اثر هنری درخشان جهان هستند. آیا ایدهی اولیه برای خلق یک اثر هنری کافی هستند؟ بارها کافکا یا مروژک از ایدههایی که از کاریکاتورهای نقاشیشده، الهام گرفتهاند، سخن گفتهاند اما برای روی صحنه بردن و تبدیل آنها به یک متن ادبی یا اجرایی، به نقشهای خام، جان داده.اند. آنها را از حالت ایدهی مفهومی و کلی خارج کردهاند و شخصیتهای فرعی جاندار خلق کردهاند و آنها را در برابر چرخشهای روایی و نقشهای مختلف قرار دادهاند تا ابعاد مختلفشان را نشان داده باشند. چه کسی فکر میکرد ایدهی کور شدن مردم یک شهر تبدیل به رمانی طولانی بشود؟
نمایش "میخوام باهات حرف بزنم" از یک ایدهی کاریکاتوری اولیه که شاید بتوان آن را در چهار تصویر کاریکاتوری طراحی شدهی ساده دید، الهام گرفته است؛ مردی تنها، از پشت میز پُر از نوشتهها و کاغذهایش بلند میشود، لباس می پوشد و پشت یک تریبون میرود و میخواهد حرف بزند، اما نمیتواند، میکروفن، کاغذها و خودش را زمین میزند و در نهایت مرد ناتوان از حرف زدن کاغذهایش را به سطل زباله میریزد و خودش هم درون آن فرو میرود.
این ایدهی تصویری/ کاریکاتوری هنوز برای تبدیل شدن به متن و اجرایی نمایشی کار زیادی دارد. اگر مرد را نویسنده فرض کنیم، ایدهی ترسِ امنیتی نیز وارد اجرا می.شود و باید از تاروپود ماجراهای کوچک فرعی غیر مستقیم عبور کند. اگر قرار است تریبون یا کاغذهای روی میز، شخصیت شوند که میتوانند با نویسنده لج و کنش و واکنش داشته باشند، هنوز چندان در اجرا گسترش نیافتهِاند. اگر خانه، زندان اوست چهگونگی خارج شدن از آن خود مستلزم گرفتاریهایی است و آدمهای شهر که تماشاگران فرضشدهاند، خود عامل ترس او میتوانند باشند. رشد فضای مجازی و نشانههایی که نقشها و جهان را تبدیل به شبکهی نامرئی نشانههای درهمتنیده کردهاند یا صداهای تایپ و تبلیغ و رسانهها و... میتوانند دلیل ایزوله شدن نویسنده باشند. سلطهی عاطفی مادر سَمی میتواند صدای نویسنده را دچار اختلال کنند و... در حال حاضر این اجرا جز چند ایدهی اولیهی خام، نیست و تا اثری که ابعاد مختلف و خوانشهای متفاوت برانگیزد، راه زیادی دارد و این نیاز به مطالعه و دیدن جنبههای مختلف یک ایده و دیدن یک جامعه و داشتن نگاه تحلیل سیاسی، اجتماعی و شناخت بیشتر مکانیسم رفتاری مردم و... دارد.
اجرا با نورهای موضعی که روی سر نقشپوش توسط خودش روشن و خاموش میشود، یک آینهی قدی و یک میز و ساعت بزرگ و تریبون روی پایه و کاغذهای روی میز که کمکم روی صحنه پراکنده میشوند، میکوشد فضای شبه واقعگرایی خود را بسازد؛ درحالیکه طراحی صحنه و لباس میتوانست به کلی، به فضای ذهنی تبدیل شوند و حالتی سیال و انتزاعی داشته باشند. فوبیای زیر نظر بودن، فوبیای نگاهها و قضاوت دیگران، روابط عاطفی ناگفته که مرد را دچار بحران رابطه کردهاند، همه میتوانست در طراحی صحنه و نقشهای فراواقعی درونی مرد تاثیر داشته باشند. فرضن سایههای زنی بدون چهره، دستهایی که ناگاه او را خفه میکنند و... و اینها همه نیازمند حمایتی است که باید از گروههای جوان در مقابل تئاترهای لاکچری بشود و متاسفانه نمیشود.
نهم شهریورماه هزاروچهارصدوپنج
#واحد_فنآور_افرا_مانا
@aframanaa
