چو پرندهای که تنها،
همه روز را پریده
پی جفت خویش و اکنون
به دم غروب غربت
نفس نشستنش نیست
چه کنم، خدای من
چارۀ خسته بالیام را
منم آن مسافرِ ره،
که به ایستگاه فردا،
همه عمر، حمل کردم،
به هزارگون مشقّت،
چمدان خالیام را.
#محمدرضا_شفیعیکدکنی
#شعر_روز
🌼| @adabi_bnd
5August 27, 2026 96 1
