Aboul Ghassab

بازی Control Resonant شاید اونقدرها که ساز ـو کارهای نقش آفرینیش نشون میدن عمیق نباشه و تو ساعتهای پایانی یکم خسته کننده بشه، اما اکشن شیک ـو روونش پایه و اساس قرص ـو محکمی داره. اما خب مثل اکثر ساخته های رمدی، برگ برنده ی اصلی بازی اتمسفریه که دور ـو بر همین مبارزات تنیده شده. در واقع، این نبردها بیشتر یه بستر تر ـو تمیزن برای پرداخت شخصیت دیلن و کشوندن شما به دل یکی از خلاقانه ترین جهان‌ بازهای چند سال اخیر. در کمال تعجب، با سرراست ترین داستان رمدی روبروییم، هرچند هر جا لازم بوده، ترسی از هنجارشکنی و جنون نداشته. بازی Control Resonant اثریه که با لحظات تکان دهنده اش سرپا مونده، از جزئیات خیره کننده در طراحی شاهکار جهانش گرفته تا غافلگیریهایی که کاراکترها رو از سلطه ی وقایع ماورایی ـه زندگیشون بالاتر میکشه. در کل، فرار کردن از کشش جاذبه‌ ی این بازی کار واقعا سختیه.

بازی Control Resonant سر یه ژانر تازه، دست به قمار زده و قمارش هم حسابی گرفته. هنرنمایی درخشان بازیگرا در کنار یکی از چشم نوازترین کارگردانی های هنری امسال، دنباله ای رو ساخته که نه تنها به وعده های نسخه اول وفاداره، بلکه لحظات ناب تری رو هم خلق میکنه. امسال حتما براش وقت بذارید، پشیمون نمیشید.

داستان و گیم‌پلی بازی Control Resonant بدجوری ساز ناکوک میزنن. با یه شروع طوفانی اوج میگیرن ولی تو فصل های پایانی کاملا از نفس میوفتن. پیوند این گیم پلی کش ـدار و تکراری با قدرتهایی که اصلا چنگی به دل نمیزنن و اون لحظات موزیکال رمدی که این بار رمقی ندارن، باعث شده با ضعیفترین ساخته ی این استودیو تو یه دهه ی گذشته طرف باشیم.

کنار اومدن با بازی Wolverine و قضاوت کردنش اصلا کار راحتی نیست. همونطور که بارها تاکید کردم، بازی هیچ ایراد فاحش یا نقطه ضعف فاجعه باری نداره، اتفاقا یه تجربه ی اصیل، وفادار و فوق العاده خوش ـدست از ولورین رو تحویل میده. من ابدا از وقت ـی که پای این بازی گذاشتم پشیمون نیستم، حتی راستش بازی رو با این امید تموم کردم که دنباله ای براش بیاد تا از پتانسیل هایی که ساخته، نهایت استفاده رو ببره.
اما از نگاه دیگه، این بی ایراد بودنش دقیقا از اینجا میاد که با یه اکشن سوم شخص کاملا ساده و سرراست طرفیم که بدون هیچ شاخ ـو برگ اضافی یا غافلگیری ـه خاصی پیاده شده. در بهترین حالت، با یه تجربه ی باحال ولی فراموش شدنی روبروییم که چند ساعتی سرگرمت میکنه. در بدترین حالت یه زنگ خطره، که نشون میده: صرفا چون میتونی با یه ابرقهرمان، بازیهای شاهکار بسازی، معنیش این نیست که با هر ابرقهرمان دیگه ای هم میتونی همون فرمول طلایی رو پیاده کنی. استودیوی اینسامنیاک استعداد خیره کننده ای داره، اما عیار هنر بازیسازیش وقتی هویدا میشه که قهرمان قصه، اجازه ی مانور و خودنمایی بهش بده. شاید ولورین "توی کاری که بلده بهترین باشه"، ولی ماهیت کار اون، نذاشت بچه های اینسامنیاک توی کار خودشون بهترین باشن.

بازی Marvel’s Wolverine درست مثل اسکلت آدامانتیومی قهرمانش، استخونبندی قرص ـو محکمی داره، ولی مشکل اینجاست که روی اکشن جذاب اولیه ـش هیچ نوآوری خاصی سوار نمیکنه و در نتیجه، بازی خیلی قبل از اینکه به آخرش برسه، طراوتش رو از دست میده و تکراری میشه. کاش تنوع بیشتری داشت، چون سیستم مبارزات خیلی زود دستشو رو میکنه و طراحی مراحل هم بیشتر وقتا دست به عصا و بدون ریسک جلو میره. این یعنی بار اصلی این کمپین 15 ساعته روی دوش داستانشه، روایتی که گرچه انقلابی نیست، اما لذت بخشه. گهگاه شخصیت پردازیهای خوبی، رو میکنه و تصویر قدرتمندی از ستاره ی مردان ایکس نشون میده. ولورین بازی خوبیه، فقط یکی دو پله از بقیه هنرنمایی های ابرقهرمانی ـه اینسامنیاک پایین تر قرار میگیره.

عنوان Marvel’s Wolverine بازی بدی نیست، اما بر خلاف کاری که اینسامنیاک با مرد عنکبوتی کرد، اینجا نمیتونه اون روح اصیل کاراکتر افسانه ایش رو زنده کنه. این اثر انگار به این دوره تعلق نداره، پر از کوئستهای قدیمی و تاریخ گذشته ـست و مبارزاتش هم جز صحنه های پر زرق ـو برق، چیز دندون گیری تو چنته نداره. جلوه های بصری بینظیر و تراز اولش تا حد زیادی جور کل بازی رو میکشن، ولی راستش این اون بازی بی‌ نقص از ولورین نبود که منتظرش بودم.

تازه ـترین شاهکار اکشن اینسامنیاک، دیدنش چشم نواز و تجربه‌ ـش مثل موم تو دست میچرخه. چه دلباخته ی این جهش یافته ی سرسخت باشی، چه تشنه ی مبارزات نفس گیر ـو تن به‌ تن از جنس God of War یا Star Wars Jedi: Fallen Order، ولورین برات یه تجربه ی پر حرارت ـو جنون آمیزه. شاید این بازی به ساز بعضیا نرقصه، اما درست مثل خود لوگان، درست همونجایی که واجبه، ضربه ی کاری و کشنده ـشو به شاهرگ هدف میزنه.

بازی رو وقتی بازی میکنی حتی از تریلرها هم ویچر 3 تره. 😁 کوئستها همونقدر عالی، یه بچه داشت من رو مسخره میکرد و در رفت، گذاشتم دنبالش گرفتمش کتکش زدم، باباش اومد گفت این بی ادبه بزار درست ادبش کنیم گفتم باشه، رفتیم یه جایی چوب خشک بهم داد گفت بزنش، منم بابا ـه رو گرفتم زدم.

رو هم رفته، بازی The Blood of Dawnwalker واسه قدم اول استودیوی Rebel Wolves، اثری بینهایت جاه طلبانه و عمیقا درگیرکننده ـست. شاید همه ی ایده های نابش بی‌ نقص پیاده نشده باشن و مرزها رو تا نهایت ممکن جابجا نکرده باشه، اما پتانسیل بازی، بیکران ـه و پر از شگفتی هاییه که میشه بهشون دل باخت و ستایششون کرد. همه ی اینها با نویسندگی درخشانی تقویت شده که یکی از ژرف ترین و مسحورکننده ـترین جهان های داستانی این چند وقت اخیر رو خلق کرده. Blood of Dawnwalker از اون دست نقش آفرینی های نابی ـه که غرق شدن در دلش لذت بخشه، کنج ذهنت رسوخ میکنه و موندگار میشه، اثری که ارزش داره وجب به وجبش رو شخم بزنی و ذره ذره ـش رو مزه مزه کنی.

بازی The Blood of Dawnwalker یه معجون خونین و خیره کننده از ایده های ناب و شخصیت پردازی های بی نقصه. اثری که به راحتی میشه بهش لقب یکی از بهترین نقش آفرینی های جهان باز امسال رو داد.

بازی The Blood of Dawnwalker اولین قدم طوفانی از استودیوی Rebel Wolves ، و سرآغاز آشکار ـه یه حماسه ی دنباله ـداره. بازی لبریز از ایده های هوشمندانه ـست. ایده هایی که قراره یه فرنچایز ماندگار دیگه تو دنیای نقش آفرینی ها خلق کنه.

با وجود یه سری ایرادات مکانیکی، تا آخرین لحظه، پای سرگذشت کوئن موندم. تقابل نهایی، آینه ی تمام‌نمای تک تک تصمیم ها و مسیرهایی بود که تو بازی انتخاب کردم و من رو یه تنه با عواقبشون روبرو کرد. شاید زیر بار فشار مکانیزم زمان، خم به ابرو نیاوردم، اما همین محدودیت، فرم ماجراجوییم رو شکل ـو معنا داد. Blood of Dawnwalker ثابت میکنه که گلچین کردن مسیرها تو یه نقش آفرینی عظیم، چقدر پتانسیل بیشتری نسبت به شخم زدن یک یک ماموریتها داره. پایانبندی بازی بهم فهموند که اگه باز هم فرصت آدم نامحدود باشه، نمیذاشت اون جاه طلبی های خفته ی درونم، رنگ حقیقت و روشنایی روز رو ببینن.