ān ī ēn hazārag sar kē dēn wattarīh amar ud māzdēsnīh huzār, ud dēn adādīh frahist, dād ud dēn [ud] uskārišn ī wehān ud frārōn-kunišnān [ud] xwēš-kārān šudag, ud kardag ī ahreman ud dēwān āškārag, čiyōn-šān ēn daxšag: abāz-wirāyišnīh ī zaman, abesīhēnišn mihrōdruǰān ud *dēwān-iz bahrān [ud] dēn hamēstārān, rastārīh ud *ummēd weh-dahišnān az azdahāgān ud čand paywastārīh ī kišwarān ī ohrmazd dādestān. ēg har kas pad wahman āštīh mehēnišn ud pad dēn āfrāh ī xrad pursišn, pad xrad rāh ī ahlāyīh wizōyišn, ud pad rāh ī rādīh ruwān urwāzēnišn, ud pad hučašmīh gāh burzišn, ud pad hunar nām xwāhišn ud pad ēr-menišnīh dōst handōzišn, ud pad bārestānīh ummēd passandišn, pad xēm wehīh handōzišn, ud pad ahlāyīh rāh ī rōšn garōdmān wirāyišn, ānōh az xwēš hukunišnīg warzīg u-š bar xwarīhēd. (Jamasp-Asana, 1913, pp.49-50)
در پایانِ این هزاره، آنگاه که تباهی و بیدادی فزونی گیرد و دینِ مزدیسنی کمرنگ و کمرنگتر شود؛ و آن هنگام که داد و دین، اندیشه و رایزنیِ نیکان، کردارِ درست و خویشکاریِ مردمان از میان رود و در مقابل، کردارِ اهریمنی و دیوان آشکار گردد و سیاهی روزبهروز فزونی گیرد، به ناگاه نشانههایی از امید و روشنایی پدیدار خواهد شد آنچنان که پیمانشکنان و آنان که جانبِ دروج و بدی گرفتهاند و دشمنانِ دین، رو به نابودی روند؛ آفرینشِ نیک آرام آرام بازآید، امیدِ رهایی از دستِ ستمگران در دلِ مردمان جوانه زند، و سرزمینهای وابسته به دادِ اورمزد بار دیگر در همازوری و همبستگی، هماندیش شوند.
آنگاه هر کس باید با اندیشهٔ نیک، آشتی را فزونی بخشد و جویای خرد شود؛ و با حکمت، راهِ اَهلایی و اشویی را بازشناسد. با بخشندگی بر شادیِ روانِ خویش بیفزاید، با نیکنگری بر ارج و جایگاهِ خویش بیفزاید، با شایستگی نامِ نیک به دست آورده و با فروتنی دوست بیابد. با بردباری، امید را برگزیند؛ در خویِ خویش نیکی بیندوزد و تنها با اشویی، راهِ روشنِ گروثمان را برای خویشتن بیاراید.
و آنجا، در همان روشناییِ بیپایانِ گروثمان، آدمی میوهٔ همان نیککرداریها و امیدهایی را خواهد چشید که خود در گیتی کاشته و پرورانده است…
«بخشی از متن پهلوی چند اندرز از پوریوتکیشان»
At the end of this millennium, when corruption and lawlessness increase and the Mazdayasnian Faith grows ever fainter; when rightful order and Religion, the wisdom and counsel of the good, righteous conduct, and the fulfilment of one’s proper duties begin to disappear, while the works of Ahreman and the demons become openly manifest and darkness deepens with each passing day. Then, suddenly, signs of hope and light shall appear. Covenant breakers, those who have taken the side of Druj and evil, and the enemies of the Faith shall begin to fall away. The Good Creation shall rise again; hope for deliverance from oppression shall take root in the hearts of the people, and the lands that stand within the order of Ohrmazd shall once more come together in hamāzōrī unity, fellowship, and shared purpose.
Then each person must increase peace through the Good Mind and seek wisdom; and through wisdom, discern the path of righteousness and Asha. Through generosity, one should bring joy to the soul; through goodwill, raise one’s dignity and standing; through merit, earn a good name; and through humility, gather friends. With patience, one should choose hope, store up goodness within one’s own character, and through Asha alone, prepare and adorn the luminous path to Garothman. And there, within the endless light of Garothman, each person shall taste the fruits of the very good deeds and hopes that they themselves cultivated and nurtured in the material world.
A fragment from the Pahlavi text of “čīdag handarz ī pōryōtkēšān”
☝🏼✨
t.me/ZoroastrianismWisdom
☝🏼✨
https://www.instagram.com/zoroastrian.wisdom
