αsнσв

نه تو می‌مانی، نه اندوه، و نه هیچ یک از مردم این آبادی؛ به حباب نگران لب یک رود قسم؛ و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت، غصه هم خواهد رفت، آن چنانی که فقط خاطره‌ای خواهد ماند.