وارثین ملکوت (@Varesin13) — TG.ME

وارثین ملکوت (@Varesin13) — TG.ME

#دکتر_علاء_السالم

«ای عبد مناف! تو را پس از خود ... به یگانه‌ای سفارش می‌کنم که پس از پدرش یگانه است؛

از او جدا شده، درحالی که در گهواره خفته بود... و من در این اندوه، چون مادری برای او بودم؛

چونان مادری که فرزند را به تنگنای سینه و گرمای جان، در بر می‌کشد...؛ پس تو از میان فرزندانم، امیدبخش‌ترین فرد برای دفع ستم یا برای استوار ساختن پیمان، نزد منی.»

این ابیات را سید مکه و بزرگ بطحا، ساقی و اطعام‌کنندۀ حاجیان، شیبة‌الحمد ابن‌هاشم، عبدالمطلب، در لحظات احتضار به فرزندش ابوطالب گفت. پیداست که تمام دغدغۀ او در آستانۀ سفر از این دنیا به آخرت، پسرش محمد، رسول خدا (ص)، است؛ کسی که عبدالمطلب اعتراف می‌کند برای او همچون مادری بوده که فرزند را به تنگنای سینه و گرمای جان، در بر می‌کشد!

و او در وصیتش به ابوطالب چنین گفت:
«... ای ابوطالب، مراقب باش که سرپرست این یگانه باشی؛ کسی که نه بوی پدر را استشمام کرده و نه مهر مادر را چشیده است. بنگر که او نسبت به تو مانند پاره‌ای از تن تو، همچون کبدت، باشد؛ به یقین، من همۀ فرزندانم را رها کردم و او را به تو سپردم، چون تو و پدر او از یک مادر هستید. ای ابوطالب، اگر روزگار او را دریافتی، بدان که من از داناترین و بیناترین مردم نسبت به او بودم. اگر توانستی از او پیروی کنی، چنین کن و او را با زبان و دست و مال خود یاری ده، که به خدا سوگند، او بر شما سیادت خواهد یافت و به چیزی دست خواهد یافت که هیچ‌یک از فرزندان نیاکان من به آن دست نیافته‌اند. ای ابوطالب، من کسی از نیاکانت را نمی‌شناسم که پدر و مادرش را مانند وضعیتی که او پدر و مادرش را از دست داد، از دست داده باشد؛ پس او را به‌خاطر تنهایی‌اش حفظ کن. آیا وصیت مرا دربارۀ او پذیرفتی؟»

ابوطالب گفت: «آری، پذیرفتم و خدا بر من نسبت به این امر گواه است.»

عبدالمطلب گفت: «دستت را به‌سوی من دراز کن.» ابوطالب دستش را دراز کرد و عبدالمطلب دستش را بر دست او قرار داد، سپس گفت: «اکنون مرگ بر من آسان شد.»

آنگاه پیوسته او را می‌بوسید و می‌گفت: «گواهی می‌دهم که هیچ‌یک از فرزندانم را خوشبوتر از تو و خوش‌چهره‌تر از تو نبوسیده‌ام.» و آرزو می‌کرد که ای کاش زنده می‌ماند تا زمان او را درک کند. عبدالمطلب در حالی درگذشت که او هشت‌ساله بود. پس ابوطالب او را به خود ضمیمه کرد و شب و روز لحظه‌ای از او جدا نمی‌شد و در کنار او می‌خوابید، تا حدی که هیچ‌کس را بر او امین نمی‌دانست.

عطایتان برای خداوند است، ای بزرگان بطحا و سروران مکه و اوصیای اسماعیل (ع).

سلام بر دل‌های پاک و طاهر شما که برای خدا خالص شدند، و خداوند شما را به شرفِ در آغوش گرفتن بزرگ‌ترین رسولش، محمد امین (ص)، و حفظ و پرورش و آماده‌سازی او برای حمل رسالت بزرگ الهی مفتخر ساخت.

سلام بر شما، ای کسانی که امانت الهی را که نزد شما نهاده شده بود، حفظ کردید؛ حق آن را ادا نمودید و سرّ آن را نگاه داشتید؛ پس خداوند وعدۀ خود را به‌وسیلۀ شما تحقق بخشید.

سلام بر شما، به پاداش صبری که ورزیدید؛ پس چه نیکوست فرجام آن سرا.

پاک بودید و پاکیزه باد زمینی که در آن دفن شدید.

از خدا می‌خواهم که در دنیا زیارت شما و در آخرت شفاعتتان را روزی ما کند.