نیمهِ تاریک وجود.

[media, no text]

او گریه نکرد، چون مدت‌ها بود که اشک‌هایش را خرج کرده بود. فقط به زمین خیره شد، انگار دنبال چیزی در گذشته می‌گشت.

همه را بخشیدم، جز کسانی که مرا از سمتِ آبادم، ویران کردند.

ما دیر آمدیم یا زود؛ هر چه بود به موقع نیامدیم.

زورم نه به زندگی می‌رسه، نه حتی به خودم.

[media, no text]

به عنوان کسی که چندین بار به آدما فرصت داده میگم ذات انسان ها تغییر نمی‌کنه. اگه هم تغییر کرد ، منفعتش ایجاب کرده که موقت تغییر کنه.

زمستان امسال آنقدر سرد بود که همه باهم جان دادیم؛ بعضی زیر خاک و بعضی روی خاک.

پس کی قراره رنگِ آرامش ببینی ایرانی؟

[media, no text]

هنوزم بهت فکر می‌کنم، ولی نه از اون مدل فکر کردنا که از روی ذوق و دوست‌داشتنه. مرورت می‌کنم، درست شبیه اشتباهی که هرچی بهش نگاه می‌کنم، می‌بینم نمی‌ارزیدی.

‏نمی‌دونم چطور مغزم رو از این چرخه‌ی خسته‌کننده‌ی تخریب و ترمیم بیرون بکشم.

[media, no text]

تک‌تک کلماتش حالِ این روزای ماست.