☽︎⋆ شعر دلتنگی

آتشی در سینه دارم که جانم سوخته
دیگر از دنیا نگو با من، جهانم سوخته

ظاهرم خوب است اما خوب میدانم خودم
از درون خاکسترم، روح و روانم سوخته

هر کجا از حسرت بسیار قلبم گفته‌ام
اندکی راحت شدم... اما زبانم سوخته

بد کشیدم، بد شکستم، بد نشستم پای دل
از همین آش نخورده، بد دهانم سوخته..

یه راه بی نشونم میخواهم برم گم بشم...

آزرده، پشت پا خورده، ماندم با دلی افسرده.

سال های که تمام اش به غم و پریشانی گذشت.

عشق با مُرده نباشد پایدار
عشق را با حیّ و با قیّوم دار

در انتظار ان سوی سوختن در آغوش نور.