«شِڪ𝐬𝐡𝐞𝐤𝐚𝐟ـاف»

به اون دوست صمیمیت فکر کن که قرار بود توی لباس عروسی ببینیش اما حتی الان نمی دونه کجایی و چی کار می کنی. به اون رابطه ای فکر کن که قرار بود بی تو بمیره ولی بی خبر از تو داره خیلی راحت به زندگیش ادامه می ده. به اون آرزوت فکر کن که به خاطرش شمع‌های تولدتو‌ فوت می‌کردی اما الآن رویاهای دیگه جاشو گرفته.…

باد می‌وزد و ابرها بجای اشک غم های خود را می‌گریند غم هایی گرد و سفید سفیدی ای به پاکی تمامی روح‌های از دست رفتنگان غم‌ها دست در دست یکدیگر به آرامی تمامی مرگ های رنگارنگ خود را بر شاخه‌ی درخت و بر شانه‌ی من امروز و تو دیروز می‌نشانند . شهرزاد آزاد

شکاف

انقدر گاهی احساس میکنم ناتوانم و مستاصل که با خودم میگم پس چجوری اینهمه سال رو دووم آوردی، چجوری از اون آوار ها سرتو بیرون آوردی و نفس کشیدی. انگار یادم رفته از فوت یه خاکستری که من بود این من پاشد و به زندگیش ادامه داد.

تن‌هایِ تنهایِ تنها

koja Gorizam

اینکه دائما آدمیزاد محتمل این رنج باشه که خودش رو متقاعد کنه ،که اگر آدمی ،آدمی رو دوست بدارد اقرار نمیکنم، کسی جان که نمیدهد در این دنیای دوهزاری اما قطعا دلش را میدهد و بهای خوشحالی او را با چیزی عوض نمیکند و مهم تر از همه،ماندن،می ماند،می ماند ،می ماند،می ماند و می ماند رو بر نمیتابم.

اون روز اونطور که باید برات گریه نکردم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیره در،،برای نشستن روی همان صندلی لب خیابان،برای رفتن از همان مسیر مترو،زار میزنم،طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون اومدن نیست. این، حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.

به عنوان کسی که 1/1/1، 2/2/2، 3/3/3، 4/4/4 کار خاصی نکرده زیاد به 5/5/5 اهمیت نمیدم.

دوتا چشم دارم برای گریستن و هزار معمای لاینحل ،برای اینهمه کافی نیستن.

هرروز با خودم هزاربار تکرار میکنم ،زنده بمون،هر طور که میتونی با هرچی که میتونی ،حالا که دستات به اندازه ی کافی برای دنیا کوتاهه،حالا که خاورمیانه انقدر بی رحمه،با این همه بغرنج و ویرانگری ،حالا که طوفانه ،هرطور که بلدی دووم بیار،دووم بیار.. هرروز زیر گوشم واسه خودم میخونم که آدم به همین لحظه های کو…

اتفاقا عکس بگیر عزیزِمن،عکس بگیر،اینجا ایرانه ممکنه فردا همین لحظه های کوچیک رو هم ازت بگیرن،پس همین لحظه هارو هم با ذوق ثبتشون کن.

امروز 18 July، روزِ جهانی خوشگل هاست.

عزیزِمن درست میگویی،ما چیز های زیادی نمیخواستیم تنها یک سرزمین میخواستیم که اندوهش زیبایی اش را نکشد..