"𝐑𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞!"

My Royal Nemesis.

همه انتظار داشتن دهمین سالگرد شکوه چشمگیری داشته باشه، طوری که خاطره ی این روز تا مدت های طولانی در یاد همه باقی بمونه.
حدودا ۸، یا ۹ سال پیش وجودم به چهار دختری گره خورد که همه چیزم رو عوض کردن.
همه چیز رو به خوبی به یاد دارم. صدای خنده‌ی های مسخره، نگاه های تحقیر آمیز، نصیحت های گوش خراش‌. ولی کی میتونه تو رو از علاقه ت دور کنه؟! چی میتونه باعث شه دست از لحظه های شیرینی که به واسطه اون ساخته شده و میشه بکشی؟!
استریم زدن تو گوشی کم حجم و مدل پایین رو به یاد دارم، سیو کردن هرچیزی مربوط بهشون چه با کیفیت چه بی کیفیت رو به یاد دارم، خالی کردن سریع تمام اون محتویات تو کامپیوتر رو قبل از اینکه مچم گرفته بشه به یاد دارم، استرسی که سره دزدکی برداشتن گوشی مادرم فقط برای چک کردن لحظه به لحظه شون میکشیدم رو به یاد دارم، هر غروب به حیاط رفتن و تمرین کردن رقصای اهنگاشون و به یاد دارم، دقیق گوش کردن به اهنگاشون تا موقع خوندنشون تلفظم درست باشه رو به یاد دارم، حفظ کردن بیوگرافی شون تا جلو دوستای مدرسه‌م و بچه های فامیل وقتی صحبت ازشون میشه هیچ کم نیارم رو به یاد دارم.
بلک پینک برای من شروع چیز های زیادی بود.
اما بلک پینک درحال حاضر همون افرادی نیستن که من باهاشون آشنا شدم، همون دخترایی نیستن که حتی با وجود بی کفایتی کمپانی بازم وجودشون رو از طرفدار ها دریغ نمیکردن.
برنامه های کمی براشون تدارک دیده میشد، پخش آلبوم در طولانی مدت اتفاق میوفتاد، خیلی کم پیش میومد لایوی بگیرن اما با این حال، باز هم از وجودشون بی بهره نبودیم.
این دور شدن چیزی نیست که یک طرفدار قدیمی بتونه بهش عادت کنه.
درسته که حمایت های از جان و دلش رو از بهترین هاش دریغ نمیکنه اما، خوشحال نیست.
کسی که روزی همراه با چهار نفر در یک مسیر حرکت میکرده حالا بین راه رها شده و سعی میکنه هرطوره شده به طرف هر کدوم که راه های مختلفی میرن بدوعه چون نمیخواد از هیچ کدوم دور بشه.
روزگار عجیبیه، لحظه های سختیه، صحبت از
"بلک پینک خیلی وقته از بین رفته و فناشون دیگه اهمیتی براشون ندارن، فقط باید سولو استن باشی" زیاد شده و این آتیش به جانم میزنه.
ولی این واقعیت که باور کردن این حرف ها از توانایی من خارجه کمرنگ نمیشه.!
مهم نیست چقدر تنفر نسبت بهشون زیاده، مهم نیست با چشمام میبینم چقدر بهشون توهین میشه، مهم نیست میشنوم چقدر بهشون میخندن و مسخره شون میکنن و جدی شون نمیگیرن، من تا آخر عمرم عاشق چهار دختری که شروع من برای خیلی چیز ها بودن میمونم، و تا ابد بابت لحظه های به یاد موندنی که برام ساختن ازشون متشکرم.