💬«عشق پیری گر بجنبد، سر به رسوایی زند...»
این جمله را خیلیها با خنده میگویند، اما پشتش یک قضاوت قدیمی پنهان است: اینکه عشق و ازدواج فقط برای جوانهاست.انگار با بالا رفتن سن، آدم باید تنهایی را بپذیرد و اگر دوباره دلش خواست کسی را دوست داشته باشد، همراهی داشته باشد یا ازدواج کند، دیگران حق دارند دربارهاش قضاوت کنند.اما مگر نیاز به محبت، امنیت، شنیدهشدن و همراهی سن میشناسد؟
عشق در سالهای بالاتر شاید آرامتر و محتاطتر باشد، اما میتواند عمیقتر و واقعیتر باشد؛ چون آدم خودش را بهتر میشناسد و میداند از یک رابطه چه میخواهد .یکی ازدواج میخواهد، یکی رابطهای امن و محترمانه و یکی فقط یک همصحبت خوب. مهم این است که انتخاب، انتخاب خود آدم باشد؛ نه نتیجه ترس از حرف مردم.شاید بهتر باشد بهجای اینکه بپرسیم «در این سن چرا؟»، بپرسیم:چه کسی حق دارد برای دل یک انسان بالغ تصمیم بگیرد؟به نظر شما چرا جامعه تنهایی در سن بالا را راحتتر از عشق و ازدواج میپذیرد؟اگر هیچ قضاوتی در کار نبود، شما در این مرحله از زندگی بیشتر دلتان چه میخواست: عشق، ازدواج، همراهی یا یک همصحبت امن؟
@prdys☘️🌷☘️
3
2September 1, 2026 49 2
