تأمّلی در آیات ۸۱ تا ۸۴ سورهٔ انبیاءوَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ عَاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عَالِمِينَ ﴿۸۱﴾
وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَنْ يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِكَ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ ﴿۸۲﴾
وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ﴿۸۳﴾
فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ ﴿۸۴﴾
خدای متعال رخدادها و کارهای مافوق تواناییهای ظاهری بشر که در ظاهر منتسب به پیامبران است را به خودش نسبت داده است. خدا کارگردان صحنه است. انبیای الهی مظاهر و مجاری قدرت حقّ متعال هستند؛ چون از خود خالی و از خدا پر شدهاند و خودی در آنها نیست، فعل آنها، فعلالله است. شیاطین و جنهای شرور که از قلمرو قدرت خدا بیرون نیستند هم، در تسخیر و تحت ارادهٔ حضرت سلیمان درآمدند.
