Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

Behind the Masterpieces: پست #246 — TG.ME

Behind the Masterpieces@MuseumWithoutWalls · 862 subscribers Open in TelegramOpen

t.me/MuseumWithoutWalls/246

August 18, 2026 156 1

More from this channel

تصور کنید... سال ۱۵۰۰ است؛ در بولونیا، قلب فرهنگی ایتالیا، خانواده‌ای ثروتمند تصمیم می‌گیرد برای نمازخانه خانوادگی‌اش تابلویی سفارش دهد. اما آنها فقط یک نقاشی مذهبی نمی‌خواهند. آنها می‌خواهند خودشان را وارد تاریخ کنند. نقاش، جوانی به نام جووانی آنتونیو بولترافیو است؛ یکی از شاگردان نزدیک لئوناردو داوینچی در میلان. و حالا به تابلو نگاه کنید... در مرکز، مریم و کودک مسیح قرار دارند؛ اما دو طرف آنها، دو انسان معمولی هم ایستاده‌اند. آنها قدیس نیستند. آنها سفارش‌دهندگان تابلو هستند. مرد مسن‌تر، جاکومو کاسیو است؛ و مرد جوان‌تر، پسرش جیرولامو کاسیو، شاعر و روشنفکر رنسانس. آنها زانو زده‌اند و خودشان را در کنار مریم، مسیح و دو قدیس قرار داده‌اند. انگار دارند به آیندگان می‌گویند: «ما هم اینجا بودیم.» و این یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های رنسانس است؛ انسان معمولی، برای نخستین بار با چنین قدرتی وارد فضای مقدس نقاشی می‌شود. اما به پسر جوان دقت کنید. او فقط پسر یک تاجر نیست. جیرولامو شاعر است و تاج برگ بو بر سر دارد؛ همان نمادی که از دوران باستان، نشانه افتخار شاعر و پیروزی فکری بود. یعنی این خانواده فقط ثروت خود را به نمایش نمی‌گذارد؛ می‌گوید: ما هم پول داریم، هم فرهنگ. حالا نگاهتان را به سمت راست ببرید. مرد جوان و تقریباً برهنه، سن سباستین است. بدنش را تیرها سوراخ کرده‌اند. داستانش می‌گوید سرباز رومی بود که به دلیل ایمان مسیحی‌اش به تیر بسته شد؛ اما زنده ماند و بعدها دوباره کشته شد. اما چرا چنین شخصیت دردناکی باید کنار یک مادر و کودک قرار بگیرد؟ چون در اروپای آن روز، بیماری و مرگ همیشه در کمین بود. سن سباستین به‌تدریج به یکی از قدیسان مرتبط با محافظت در برابر طاعون تبدیل شد. بنابراین حضور او می‌توانست برای خانواده کاسیو معنایی بسیار شخصی داشته باشد: «خدایا، از ما در برابر بیماری و مرگ محافظت کن.» در طرف دیگر، سن ژان باتیست ایستاده؛ شخصیتی که با مسیح رابطه‌ای ویژه دارد و حضورش این صحنه را از یک پرتره خانوادگی به یک صحنه کامل مذهبی تبدیل می‌کند. اما حالا به چهره‌ها دقت کنید. اینجاست که سایه یک نابغه بزرگ وارد داستان می‌شود: لئوناردو داوینچی. بولترافیو از شاگردان لئوناردو بود و در کار او می‌توان تأثیر آشکار مکتب لئوناردویی را دید؛ به‌خصوص در نرمی چهره‌ها، انتقال تدریجی نور و سایه و آن حالت آرام و تقریباً رازآلود شخصیت‌ها. اما شاید مهم‌تر از شباهت ظاهری این باشد: لئوناردو در آن زمان داشت یک انقلاب در نگاه کردن به انسان ایجاد می‌کرد. و شاگردش این انقلاب را با خود به این تابلو آورده است. دیگر آدم‌ها فقط نماد نیستند. آنها شخصیت دارند. مریم، مادر است. کودک، کودک است. شاعر، شاعر است و حتی سفارش‌دهنده‌ای که زانو زده، با نگاه و چهره‌اش می‌خواهد در تاریخ باقی بماند. و بعد، اتفاقی شگفت‌انگیز برای خودِ این تابلو رخ می‌دهد. این اثر در سال ۱۵۰۰ برای نمازخانه خانواده کاسیو در کلیسای Santa Maria della Misericordia در بولونیا ساخته شد؛ قرن‌ها همان‌جا باقی ماند، سپس در سال ۱۸۱۰ به پیناکوتکای بررا در میلان منتقل شد و سرانجام در ۱۸۱۲ از طریق مبادله وارد لوور شد. یعنی امروز، وقتی شما در سالن ۷۱۰ لوور روبه‌روی آن ایستاده‌اید، در واقع روبه‌روی چیزی ایستاده‌اید که یک خانواده در ۵۲۶ سال پیش سفارش داده بود تا نامشان فراموش نشود. آنها می‌خواستند در کنار مریم و مسیح جاودانه شوند. و عجیب اینکه موفق شدند. اما شاید بزرگ‌ترین راز این تابلو همین باشد: جاکومو و جیرولامو کاسیو می‌خواستند خودشان را وارد تاریخ کنند؛ و امروز، ما هنوز نامشان را می‌خوانیم. چون یک نقاش، یک شاعر، یک خانواده و یک شاگرد لئوناردو داوینچی، یک لحظه کوتاه از سال ۱۵۰۰ را روی چوب متوقف کردند... و آن لحظه، بیش از پنج قرن بعد، هنوز دارد به ما نگاه می‌کند. 1.2K·Aug 18

[media post] 809·Aug 18 📖 اما کتابی که در دست دارد، داستان دیگری دارد؛ تریسینو در تصویر، کتابی را محکم در دست گرفته. این اتفاقی نیست. او یکی از روشنفکرانی بود که معتقد بود ایتالیایی باید زبان و نظام نوشتاری دقیق‌تری داشته باشد. در سال ۱۵۲۴ رساله‌ای منتشر کرد با عنوان: De le lettere nuovamente aggiunte ne la lingua italiana و پیشنهادهایی برای اصلاح الفبای ایتالیایی ارائه کرد. از جمله تلاش کرد بین: I / J و U / V تفاوت روشن‌تری ایجاد شود. برخی پیشنهادهای او پذیرفته شدند و در تاریخ تحول نوشتار اروپایی تأثیر گذاشتند. بنابراین آن کتاب در دستش فقط یک وسیله تزئینی نیست. تقریباً دارد می‌گوید: «من مردِ کلمه و دانشم.» 784·Aug 18 سه تابلو بر دیوار سالن ۷۱۰ بال Denon موزه لوور «مریم و کودک» — Girolamo Romanino این تابلوی کوچک و صمیمی، Virgin and Child / Vierge à l'Enfant است؛ اثر Girolamo Romanino، نقاش اهل برشیا. لوور آن را حدود ۱۵۰۷–۱۵۰۸ تاریخ‌گذاری کرده ؛ تکنیکش رنگ‌روغن روی بوم است و در سال ۱۹۸۴ از بازار هنر پاریس خریداری شده. اما چیزی که این تابلو را جذاب می‌کند، فقط موضوع مذهبی آن نیست. در نقاشی‌های قرون وسطی، مریم اغلب یک شخصیت مقدس و تقریباً دست‌نیافتنی است؛ اما در رنسانس، نقاشان شروع کردند به انسانی‌تر کردن این رابطه. اینجا دیگر فقط «مادر خدا» را نمی‌بینیم؛ یک مادر را می‌بینیم که کودکش را در آغوش گرفته است. مسیح کودک، هنوز یک کودک واقعی است؛ بدن کوچک، حالت طبیعی و رابطه فیزیکی با مادر، تصویری بسیار انسانی ایجاد می‌کند و این دقیقاً یکی از تغییرات بزرگ رنسانس است: امر الهی دیگر فقط در آسمان نیست؛ در بدن انسان، در خانواده و در عاطفه انسانی هم حضور پیدا می‌کند. رومانینو / Romanino در این دوره در شمال ایتالیا کار می‌کرد؛ منطقه‌ای که به‌شدت تحت تأثیر نقاشی ونیزی بود. بنابراین در این اثر می‌توان همان علاقه رنسانس شمال ایتالیا به رنگ، نور و رابطه عاطفی شخصیت‌ها را دید. «سنت ژروم در حال توبه» — Lorenzo Lotto این تابلو به نظرم از نظر داستانی جالب‌ترین اثر در میان این سه اثرست؛ Saint Jerome in Penitence — Lorenzo Lotto حدود ۱۵۰۶. سنت ژروم یکی از عجیب‌ترین شخصیت‌های مسیحیت است. او فقط یک قدیس نبود؛ یک روشنفکر بزرگ بود. در قرن چهارم میلادی، ژروم به مطالعه زبان‌های عبری و یونانی پرداخت و ترجمه لاتین کتاب مقدس را انجام داد؛ متنی که بعدها به Vulgate معروف شد بنابراین برای انسان رنسانس، ژروم یک شخصیت ایده‌آل بود: دانشمند + مترجم + فیلسوف + عابد. و این موضوع بسیار مهم است، چون رنسانس ایتالیا عاشق ترکیب دانش و معنویت بود. و حالا به تصویر نگاه کنید... ژروم از شهر و جامعه فاصله گرفته. لباسش تقریباً کنار رفته و بدنش در برابر طبیعت عریان است. در یک فضای سنگی و وحشی نشسته و خود را از لذت‌های دنیا جدا کرده. این همان چیزی است که در سنت مسیحی به آن penitence / توبه و ریاضت می‌گویند. اما Lotto یک کار بسیار جالب انجام داده: ژروم را کوچک کرده و طبیعت را بزرگ کرده است. صخره‌ها، درختان و منظره تقریباً تمام تصویر را اشغال کرده‌اند و ژروم در دل آن طبیعت تنهاست. لوور اشاره می‌کند که این منظره احتمالاً تحت تأثیر حکاکی Albrecht Dürer با موضوع سنت ژروم بوده و با منظره‌پردازی نقاش آلمانی Albrecht Altdorfer نیز ارتباط دارد. یعنی Lotto دارد به ما می‌گوید: برای پیدا کردن خدا، ژروم باید از انسان‌ها دور شود و وارد طبیعت شود. یک راز کوچک و فوق‌العاده جالب ؛ این تابلو ممکن است اصلاً در ابتدا یک تابلوی مستقل نبوده باشد. لوور احتمال می‌دهد که این قطعه در اصل پوشش یا درپوش محافظ یک پرتره بوده باشد! یعنی ممکن است صاحب یک پرتره، وقتی می‌خواست تصویر خودش دیده نشود، آن را با تصویر سنت ژروم می‌پوشانده است. این دقیقاً از آن جزئیاتی است که وقتی جلوی تابلو ایستاده‌ای، نمی‌بینی؛ ولی ناگهان اثر را تبدیل به یک شیء تاریخی زنده می‌کند. «جیان جورجو تریسینو» — Vincenzo Catena و حالا می‌رسیم به بزرگ‌ترین تابلو. Giovanni Giorgio Trissino (1478–1550), homme de lettres اثر Vincenzo Catena، حدود ۱۵۰۰–۱۵۲۵. و این مرد، برخلاف ظاهر نسبتاً آرامش، یکی از آدم‌های بسیار مهم فرهنگی رنسانس ایتالیاست. او چه کسی بود؟ تریسینو شاعر، نویسنده، زبان‌شناس، دیپلمات و اندیشمند اهل Vicenza بود. اما مهم‌ترین قسمت داستانش برای من این است: او مردی بود که به «پالادیو» کمک کرد تا پالادیو شود. تریسینو با Andrea Palladio، یکی از بزرگ‌ترین معماران تاریخ، ارتباط بسیار مهمی داشت. در ویلای تریسینو در Cricoli در Vicenza، پالادیو که آن زمان هنوز معمار مشهور جهان نبود، با تریسینو آشنا شد؛ منابع گردشگری ویکنزا نیز همین ویلا را با آغاز مسیر حرفه‌ای پالادیو مرتبط می‌دانند. تریسینو استعداد او را دید، او را وارد دنیای فرهنگ کلاسیک کرد و در رشد فکری و حرفه‌ای او نقش مهمی داشت. حتی نام Palladio نیز با این رابطه گره خورده است؛ نامی که به دنیای کلاسیک و Pallas Athena، الهه خرد، اشاره دارد. و بعد چه اتفاقی افتاد؟ پالادیو تبدیل شد به معمار Villa Rotonda، کلیساهای ونیز و صدها ساختمان الهام‌بخش. و سبک او بعدها چیزی شد که ما امروز به آن می‌گوییم: Palladianism سبکی که قرن‌ها بعد حتی روی معماری انگلستان و آمریکا هم اثر گذاشت. پس وقتی به این مرد داخل تابلو نگاه می‌کنید، در واقع به یکی از آدم‌هایی نگاه می‌کنید که در شکل‌گیری معماری مدرن غرب نقش داشت. 292·Aug 18 🎨 وقتی ونیز، اورشلیم را از نو ساخت در نگاه اول، این تابلو فقط یک صحنه مذهبی به نظر می‌رسد: مردی ایستاده بر سکویی بلند، در حال سخنرانی برای جمعیتی که با دقت به او گوش می‌دهند. اما اگر کمی بیشتر نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که ویتوره کارپاچو در «موعظهٔ سنت استفان در اورشلیم» فقط یک داستان مذهبی را نقاشی نکرده؛ او جهانی را ساخته که ترکیبی است از کتاب مقدس، ونیز، شرق و تخیل رنسانسی. کارپاچو این اثر را حدود ۱۵۱۴ برای چرخه‌ای درباره زندگی سنت استفان نقاشی کرد؛ چرخه‌ای پنج‌تابلویی که برای Scuola di Santo Stefano در ونیز سفارش داده شده بود. اما شخصیت اصلی کیست؟ استفان، نخستین شهید مسیحیت. او روی سکویی ایستاده و برای جمعیتی بزرگ سخنرانی می‌کند؛ جمعیتی که در میانشان لباس‌ها، عمامه‌ها و پوشش‌هایی دیده می‌شود که برای یک اروپایی قرن شانزدهم، نشانه‌ای از «شرق» و سرزمین‌های دوردست بود. و اینجا یکی از جذاب‌ترین نکات تابلو ظاهر می‌شود: این اورشلیم تاریخی نیست. کارپاچو هرگز به اورشلیم نرفته بود. او شهری را که در داستان مسیحی اهمیت داشت، با چیزهایی که خودش می‌شناخت و چیزهایی که از سفرنامه‌ها، بازرگانان و تصاویر شرق می‌شناخت، درهم آمیخت. به همین دلیل اگر دقیق نگاه کنید، معماری صحنه بیشتر از آنکه شبیه بازسازی دقیق اورشلیم باشد، شبیه یک اورشلیمِ ساخته‌شده در ذهن یک ونیزی رنسانسی است. در پس‌زمینه، ساختمان‌های باشکوه، گنبدها، برج‌ها و معماری‌های خیال‌انگیز کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. حتی جمعیت هم عجیب است. کارپاچو آدم‌هایی با ظاهر اروپایی را کنار شخصیت‌هایی با پوشش‌های شرقی قرار داده است؛ گویی تمام جهان در یک میدان جمع شده‌اند تا سخنان استفان را بشنوند. این همان چیزی است که هنر رنسانس ونیز را جذاب می‌کند: ونیز خودش یک شهر جهانی بود. شهری در میان اروپا و مدیترانه که با امپراتوری بیزانس، جهان اسلامی و سرزمین‌های شرقی ارتباط تجاری گسترده داشت. بنابراین «شرق» برای کارپاچو فقط یک مکان دوردست نبود؛ بخشی از جهان روزمره ونیزی‌ها بود. اما یک جزئیات کوچک را از دست ندهید: استفان برخلاف جمعیت، کاملاً آرام ایستاده است. او مرکز بصری صحنه است، اما با فریاد یا حرکت اغراق‌آمیز سخن نمی‌گوید. در واقع کارپاچو به‌جای نمایش یک معجزه، چیزی بسیار انسانی‌تر را نقاشی کرده: لحظه‌ای که یک نفر تلاش می‌کند با کلمات، ذهن یک جمعیت را تغییر دهد. و ما می‌دانیم این داستان قرار است به کجا برسد. استفان بعدها به اتهام کفر محاکمه و با سنگسار کشته می‌شود و به عنوان نخستین شهید مسیحیت شناخته می‌شود. پس وقتی این تابلو را می‌بینیم، در واقع شاهد یک لحظه آرام درست قبل از فاجعه هستیم. و شاید همین، جذاب‌ترین ویژگی روایت کارپاچو باشد: ما می‌دانیم آینده چه خواهد شد؛ اما آدم‌های داخل تابلو هنوز نمی‌دانند. یک موعظه ساده در یک میدان شلوغ... چند لحظه قبل از اینکه تاریخ، زندگی استفان را برای همیشه تغییر دهد. 489·Aug 15

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/05/2026 · v0.2.0 · cd00242

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation