vineyard Morning

سال سوم،صبح نگار ۱۴۲ مادرم صبح ها گل بود.میگفت: نه برای آن‌که چیده شود، برای آن‌که جهان یادش بیاید زیبایی، دلیل نمی‌خواهد. ظهرها نور میشد.بی‌آنکه از خورشید اجازه بگیرد، روشن ميكرد و ميفهمیديم روشنایی گاهی از درون آدم می‌جوشد. و شب، به گمانم خون ميشد.نه نشانه‌ی مرگ، بلکه نشانه‌ی زندگی عمیقی که دیگر…

@morning364

سال سوم، صبح‌نگار شماره ۱۴۱ یک‌بار تو را در فرودگاه از دست دادم یک‌بار در کافه یک‌بار وقتی که احساس تنهایی می‌کردی یک‌بار وقتی که می‌بوسیدمت تو را از همان اولین باری که دیدمت از دست دادم؛ شاید حتی پیش از آن وقتی که هنوز نمی‌شناختمت هر مکانی که با تو در ذهنم ذخیره شده بود هر خیابان هر صندلی هر پن…

@morning364

سال سوم، صبح‌نگار شماره ۱۴۰ باران می‌بارد و در آخرین برگِ کتاب کلمات چنان روی هم سوار شده‌اند که نه خدایی مانده و نه شیطانی همه چیز مانند نت‌های عجیب موسیقی است که انگار مورچه‌های مست آن‌ها را نوشته‌اند. باران می‌بارد جان‌ها را می‌شوید از تمام خاطرات اندوه و شادی در هم می‌آمیزند و غریبی مانند ص…

@morning364

سال سوم، صبح‌نگار ۱۳۹ احساس می‌کنم از آخرین رویایی که داشتم، سال‌ها می‌گذرد و بعد از آن، می‌توانم مانند پیرمردی خسته، زیر سایه‌بانی در یکی از روستاهای رندوم جنوبی، ساعت‌ها به هیچ خیره شوم. جهانِ بدون رویا و جادو، شبیه به بُهتی است از فرطِ بیداری زندگی هر بار که می‌خواهد در چشم‌های من جان بگیرد م…

@morning364

سال سوم، صبح نگار ۱۳۸ فرق بین من و تو این بود که من نیاز داشتم دنبال دلیل‌های بیشتری برای ادامه‌ی زندگی بگردم، و تو با همان سه دلیلِ اول مانده‌ بودی برای همین اندازه‌ی غم و خوشحالی‌مان فرق می‌کرد تو می‌توانستی از دلتنگی بمیری، و من مانند مرده‌ای فراموش‌شده، دلتنگ باشم. Abed از حس‌هایی که نمی‌تو…

@morning364

سال سوم، صبح نگار ۱۳۷ همیشه دنبال یک قاعده بودم قاعده‌ای که زندگی روی آن بگذرد می‌دانی چه خوب می‌شد اگر خطی بود؟ دیگر مجبور نبودم هر بار تعجب کنم از نابود شدنِ هر قاعده‌ای. نمی‌خواهم باور کنم به رسیدن به جمله‌ای که بگوید: «خب، خودِ نداشتنِ قاعده، یک قاعده است که هیچ‌وقت نابود نمی‌شود» با وجود ای…

@morning364

سال سوم، صبح‌نگار ۱۳۶ همه چیز پیرامون پیرمرد، کهنه بود. به جز چشم هایش که به رنگ دریا بود و پرامید می‌نمود و شکست ناپذیر. 🖋پیرمرد و دریا - ارنست همینگوی به راستی شکست چیست؟ چیزی هست که واقعا ما را در هم شکند؟ تو بنویس @morning364

Identity

سال سوم، صبح‌نگار ۱۳۵ مرگ ساده‌ترین اتفاقی بود که می‌توانست بیفتد؛ سختیِ ماجرا، تمام چیزهایی بود که قبل از آن باید تحمل می‌کردی. آدم گاهی آن‌قدر از نبودن خسته نمی‌شود، که از بودنِ بی‌دلیل خسته می‌شود؛ از صبح‌هایی که باید دوباره شروعشان کند، از شب‌هایی که باید وانمود کند چیزی نشده، از آدم‌هایی که می…