Out Of Matin

سال کنکورم، بعد از اولین آزمون قلم‌چی، از گل‌فروشیِ سر راهم یه کاکتوس گرفتم و توی یه گلدون کوچولوی زرد گذاشتمش. تیغاشو رنگ زدم و هر جمعه بهش آب می‌دادم. وقتی دانشگاه قبول شدم کاکتوسم رو به آبجیم سپردم تا ازش مراقبت کنه. یک مدت داشتم به خودم یادآوری می‌کردم دفعه‌ی بعدی که رفتم خونشون با خودم بیارمش؛ …

کاش می‌تونستم رو زخمای روحمم بذارمت گاز استریل!

من نمی‌خواستم همیشه اونی باشم که می‌ره. خیلی وقت‌ها دلم می‌خواست بمونم. دلم می‌خواست بسازم. اما آدم‌ها مجبورم‌ می‌کنن برم. زندگی مجبورم می‌کنه برم. من همیشه اونی بودم که نمی‌خواست ولی باید می‌رفت. انگار که یه جای دیگه‌ای بود که واقعاً برای من باشه.

نمی‌دونم آخرین پست چنلم قراره توی چه روزی باشه اما امروز روزیه که اولین پستم رو گذاشتم. بخش‌هایی از من اینجاست که هیچ جای دیگه‌ای نمی‌تونستم نگهشون دارم. خوشحالم که هنوز اینجاییم.💞

two years later, still Out of Matin.."🍻

شش دقیقه اعلام انزجار با نهایت آرامش.

من از ترند ها بیزارم. از دوستی‌های فیکی که آدم‌ها فقط به خاطر منفعت همدیگه رو تحمل می‌کنن بیزارم. از موزیک پاپ بیزارم. از کسایی که توی صورتت زل می‌زنن و بدون ذره‌ای خجالت دروغ می‌گن بیزارم. از آدم‌هایی که دغدغه‌شون بودن توی رابطه‌ست و مدام و بدون وقفه از یک رابطه خارج می‌شن و وارد رابطه‌ی بعدی می‌شن…

اگه فردا تو بله شروع شد همون آدم قبلی بمون.

حالم خوبه یاد تو میوفتم بغض می‌کنم.

I love every single tear you cry.

توروخدا شارژ شو باید پاشم حساب کنم.

من هربار گفتم می‌خوام برم هاگوارتز بعدش سر از موردور در آوردم‌.

«می‌گویند خون هر جوانی به ناحق ریخته شود جای آن لاله می‌روید؛ شنیده‌ام در ایران‌زمین دشت‌های لاله، فراوان است»

[media, no text]

امشب با رفیقم حرف می‌زدم و یه چیزی رو باهاش درمیون گذاشتم که مدت‌هاست بهش فکر می‌کنم و گوشه‌ی ذهنمه. من از این ناراحت بودم که انگار دیگه نمی‌تونم با آدم‌هایی که دغدغه‌های خیلی کوچیک‌تری دارن ارتباط بگیرم؛ چون انگار حجم آسیب‌هایی که دیدم و همین‌طور شرایط زندگیم باعث شده بعضی وقت‌ها واقعا نتونم بفهمم …