𝄄𝄅𝗩𝗢𝗜𝗗⸼᛭

یه مدت داشتم به این فکر می‌کردم که شاید هرچی بیشتر به یه چیزی اهمیت بدی، بیشتر از، از دست دادنش می‌ترسی... و شاید همین ترس باعث میشه بیشتر هم بهش بچسبی، و در نهایت همون چیزو بیشتر از خودت دور کنی.
مثلاً برای من خیلی وقتا دوستیام اینطوری بودن. خیلی برام مهم بودن، خیلی براشون تلاش می‌کردم، بعضی آدما رو از نظر عاطفی خیلی بزرگ می‌کردم و مدام یه گوشه‌ی ذهنم ترس از دست دادنشون رو داشتم.
ولی چیزی که عجیب بود اینه که معمولاً از همون آدما اون حس امنیتی که لازم داشتم رو نمی‌گرفتم. یعنی نگرانیام هیچ‌وقت واقعاً کمتر نمی‌شدن.
پ.ن: نه که بخوام بگم کم‌کاری می‌کردن یا هرچی، صرفاً اون حسی که لازم بود رو نمی‌تونستم دریافت کنم.
آخرش یه جایی تصمیم گرفتم دیگه پیام ندم. دیگه اون آدمی نباشم که همیشه سراغ بقیه رو می‌گیره و رابطه رو زنده نگه می‌داره.
و خب... نتیجه تقریبا خیلی ساده بود-
«تا وقتی من سراغشون رو نگیرم، اونا سراغ منو نمی‌گیرن.»
نمی‌دونم، شاید یه کم تلخ باشه، اما به خودم گفتم واقعاً چرا باید اینقدر خودمو بابت رابطه‌هایی آشفته کنم که اهمیتی که من بهشون میدم رو بهم نمی‌دن؟
شاید یه بخشی از این مسیر همینه؟ انگار که یه جاهایی دست از تلاش برای نگه داشتن آدما می‌کشی و فقط می‌بینی بعدش چی میشه یا همچین چیزی؟!
به هرحال این روزا، یعنی از وقتی که شروع کردم رها کردن... یکم از نظر ذهنی راحت‌ترم.
و منظورم از رها کردن این نیست که بیخیال دوستیام و اون آدما شده باشم، یا اینکه دیگه برام مهم نباشن... فقط فکر کنم دیگه به هر چیزی اونقدر محکم نمی‌چسبم و برای خودم اون آدمارو مثل سابق بولد نمی‌کنم.
می‌دونید چی می‌گم؟ لایک... وقتی یه رابطه فقط با تلاشای تو زنده مونده اون چیزی که باید رها شه خود رابطه نیست، بلکه اون تصویریه که ما از اون رابطه تو ذهنمون ساختیم.
برای همین اونا می‌تونن هروقت می‌خوان بیان و یه سلامی بدن و حتی اگه خواستن نیان. ولی خب... به نظرم تصویر اون صمیمیت سابق دیگه نمی‌تونه مثل قبل تو ذهنامون وجود داشته باشه... نه برای من، نه احتمالاً برای اونا..نه؟
نمیگم تمام اینا حس خوبی میده. یا خیلی راحت بوده برام. به هرحال من از اون دسته آدمام که روابط محدودی داره و همون روابط محدود واقعا براش ارزشمندن. متأسفانه یه بخشی از این مسیر همیشه با یه جور تنهایی همراهه ولی خب... بعد از چندین بار دستو پا زدن توی همین حس، فکر کنم یاد گرفتم چطور باهاش همزیستی کنم و دیگه مثل قبل آزاردهنده نیست... حداقل نه کاملا...