ماونگهه

Don't get sentimental! It always ends up drivel...

تو نشنیدی، ندیدی، هرکی‌ می‌رفت برنمی‌گشت...

دلت می‌خواد چی بشنوی؟

نه مستحق عشقم و نه درخورِ هوس بیگانه‌‌ی بهشتم و مردود آتشم.

من آن زمان، استاد دانشگاه بودم. از دانشگاه، اخراج شدم؛ به عنوان بهائی، به عنوان یک غیرمسلمان. پدر و مادرم بهائی بودند؛ من در یک خانوادهٔ بهائی، بزرگ شدم، منتهی، مذهب من، فرهنگ است؛ مذهب من، خودِ مذهب نیست؛ مذهب، اعتقاد شخصی است که به هیچ‌کس در جهان، مربوط نیست؛ من مذهبم فرهنگ است و در جلسهٔ بازجویی …

بهم زورِ هیچ بارونی نمی‌چربه تفنگِ آب‌پاشو بکن غلاف!

میشه بریم یه‌جا زندگی نمیره؟

که ایران‌ چو‌ باغی‌ست خرم‌بهار...

Where is the world I saw in your eyes?

When I Close My Eyes

از فلش‌بک‌های مغزم به آبان ۹۸، مهر ۴۰۱ و دی‌ ۱۴۰۴ متنفرم. هنوز اسم مهسا، نیکا، کیان، نوید و ... به گوشم میخوره بغض میکنم. من در طی این سال‌ها نمردم ولی انگار زنده بودنم هم حس زندگی نمیده!

عزیزم از آدما چه توقعی داری؟ اونا روی درد دلت مرحم نمی‌ذارن؛ به وقتش همون حرفایی که با اعتماد گفتی، می‌زنن تو صورتت.

من بر جنازه‌ی آنچه اکنون نامی از وطن دارد، در خلوت گریسته‌ام.

به یاد قربانیان