M9you

حقیقت، همیشه برای دردِ آدم مناسب نیست؛ همیشه نمی‌توان با حقیقت، روح را درمان کرد.

باید در جهان سرزمینی عادلانه وجود داشته باشد؛ در آن سرزمین آدم‌های ویژه‌ای زندگی می‌کنند، آدم‌های خوب! به یکدیگر احترام می‌گذارند، به یکدیگر کمک می‌کنند و همه‌چیز نزد آنان خوب و شایسته است.

دوست داشتن را باید برای زنده‌ها نگه داشت... برای زنده‌ها.

نوازش کردنِ انسان، هیچ‌وقت زیانی ندارد.

هر انسانی را باید محترم دانست؛ آخر نمی‌دانیم او کیست، چرا به دنیا آمده و چه کاری ممکن است انجام دهد... شاید برای خوشبختی ما به دنیا آمده باشد، شاید برای سودی بزرگ برای ما.

دروغ، دینِ بردگان و اربابان است؛
حقیقت، خدای انسانِ آزاد است!

حقیقت چیست؟ انسان، خودِ حقیقت است!

فقط انسان وجود دارد؛ همهٔ چیزهای دیگر، کارِ دست و مغز اوست. انسان! این باشکوه است! این کلمه با غرور طنین می‌اندازد: انسان!

باید به انسان احترام گذاشت! نباید با ترحم، او را تحقیر کرد... باید به او احترام گذاشت!

آدم می‌تواند ایمان داشته باشد یا نداشته باشد؛ این به خودش مربوط است. انسان، آزاد است؛ خودش بهای همه‌چیز را می‌پردازد: برای ایمان، برای بی‌ایمانی، برای عشق و برای عقل. انسان خودش بهای همه‌چیز را می‌پردازد، و از همین رو آزاد است!

در کالسکهٔ گذشته نمی‌توان به جایی رفت.