LifeDefender: post #7293 — TG.ME

اریش ماریا رمارک

ارزش یک رابطه، موقعیت، شغل، دوران یا حتی یک تصمیم، فقط به توانایی ادامه‌دادن نیست؛ گاهی خردمندانه‌ترین کار، تشخیص لحظه‌ای است که باید پایان داد. اگر بیش از آن لحظه بمانی، چیزی که زمانی ارزشمند بوده ممکن است به تلخی، فرسودگی و ابتذال تبدیل شود.

یک چیز ممکن است در زمان خودش زیبا، زنده و ارزشمند باشد؛ اما اگر انسان نتواند پایان آن را بپذیرد، ممکن است همان چیز به تدریج تبدیل شود به وابستگی، فرسودگی، تلخی و ابتذال. در واقع مشکل اصرار بر ادامه دادن و چسبیدن به چیزی است که زمانش تمام شده است.

لحظه درست رفتن یا کنار کشیدن معمولا با علامت واضحی اعلام نمی‌شود؛ ممکن است هر کسی وقتی متوجه‌اش شود که دیگر گذشته باشد. و این وضعیت برای خیلی از مردم اتفاق می‌افتد. آنها تا لحظه آخر می‌مانند زیرا قادر به پذیرش ناپایداری نیستند. آنها نمی‌دانند هیچ چیزی ماندگار نیست و همه چیز میل به تغییر یا فروپاشی دارد و هیچ شغل، رابطه، موقعیت، جوانی، عشق، موفقیت یا حتی دوره‌ای از زندگی تضمین نشده است. انسان بالغ کسی نیست که همیشه بداند چه زمانی باید بماند؛ بلکه کسی است که بتواند تشخیص دهد «این دیگر همان چیزی نیست که قبلا بود» و وقتی چنین لحظه‌ای رسید، توانایی رها کردن را داشته باشد. افراد کمی هنر کنار کشیدن یا رها کردن را یاد فهمیده‌اند. آنها حتی قبل از اینکه نشانه‌ها کاملا آشکار شود، رفته‌اند.

هنگامی که درباره جمله رمارک فکر می‌کردم از خودم پرسیدم ممکنه پایان دادن به زندگی با خودکشی هم شامل این مفهوم باشد؟ فکر می‌کنم منظور ریمارک خودکشی نیست اما «پایان زندگی» هم از نظر مفهومی در دوردست معنای متن قرار می‌گیرد؛ یعنی آمادگی به معنای پذیرش مرگ، نه انتخاب مرگ.