◎•°Lär°•◎

- این تیکه ته داستان رو اسپویل میکنه.


اما جالبیش میدونید کجاست؟ اینکه ما اونجا توی کوه و مابین آرامگاه بقیه نیاکانمون انرژی‌مونو از دست میدیم، یخ میزنیم و میمیریم.
اما بعد روح نیاکانمون رو میبینیم که کنارمون پدیدار شدن و اینجا خیلی ناگهانی ما از انرژی و نور پر میشیم و به سمت قله پرواز میکنیم. به نظر میاد زنده شدیم و میتونیم مأموریت رو کامل کنیم و دنیا رو از برف و یخ و هیولاها نجات بدیم. اما در واقع اینطور نیست.
روح ما به نور و یه فضای موهوم و بهشت مانند میرسه که آبشار حیات جاریه، موجودات قرمز دور و بر پرواز میکنن و ما هم بینشون پرواز میکنیم و به نظر میاد روحمون داره راهش رو به سمت همون نوری باز میکنه که در ابتدا زندگیشو ازش آغاز کرده.
وارد یه شکاف نورانی و روحانی میشیم و مسیر ما به نظر تموم شده.
اما اینطور نیست چون درواقع این مسیر، هیچوقت برای پایان ماموریت نبوده. بلکه مسیرمون یه چرخه‌اس که میگذرونیمش، خرابه‌های تمدن نیاکانمون رو تماشا میکنیم و در نهایت دوباره به جایی که ازش متولد شدیم برمیگردیم.
و در پایان بازی، ما دوباره به شکل یک ستاره‌ی دنباله‌دار از نوک کوه آزاد میشیم. درست مثل شروع بازی. و در طی مسیر ستاره‌ی دنباله‌دار، میبینیم که دنیا تغییری نکرده. ما برفا رو آب نکردیم، خرابه‌هارو نساختیم، دنیا رو نجات ندادیم در معنای کلیشه‌ای همیشگی. فقط یه مسیر زندگی رو طی کردیم و وارد چرخه‌ی زندگی بعدی شدیم، به شکل ستاره دوباره در ابتدای بازی فرود اومدیم و گزینه‌های شروع بازی دوباره به نمایش درمیان.
پس مسیر بازی درواقع یک چرخه اس.
و مثل اینکه اگه دوباره گیم رو بازی کنید، ممکنه صدای آوازش تغییر کرده باشه یا یکی شبیه خودتون بی‌کلام مسیری رو باهاتون همسفر بشه و تنها نباشید.

داستان یک تمدن از بین رفته‌اس که کم کم ما با دیوار نگاره‌ها و داستانی که روح یکی از نیاکانمون برامون تعریف میکنه، اونو میفهمیم. ما یک مسافریم، که نیاکان ما، از یک کوه که سرچشمه‌ی حیاته، به روی زمین میان و تمدن رو شکل میدن و متوجه میشن که از یسری موجودات پارچه مانند قرمز، میتونن انرژی تأمین کنن، پرواز کنن یا ماشین آلاتی رو بسازن.
هرقدر تمدن پیشرفت میکنه، کم کم نیاکان ما وجهه‌های شرورتری از خودشونو نشون میدن و دیگه هماهنگ و همراه با طبیعت نیستن بلکه ماشین آلات سنگین‌تر و برج‌های باشکوه‌تر و مکانیکی‌تری میسازن و موجودات قرمز رنگ حامل انرژی رو اسیر میکنن، نابود یا فرسوده میکنن تا ازشون انرژی بیشتری بیرون بکشن... و حتی بین خودشون هم جنگ و دشمنی میفته... و کم کم تمدن نابود میشه.
کوهستان از قبر‌های نیاکانمون پر میشه اما ماشین‌آلات و هیولاهایی که روح همون موجودات قرمزرنگ درونشون وجود داره، هنوز به وحشی‌گری ادامه میدن و از کنترل خارج شدن.
حالا ما مثل یک ستاره از کوه زاده میشیم و یک مسیر رو شروع میکنیم تا در طی اون، موجودات قرمز رو آزاد کنیم و بقایای تمدن از بین رفته‌مون رو ببینیم که زیر شن و برف مدفون شدن و همین دوستای کوچولوی قرمز، بهمون برای رفتن و پرواز کردن انرژی میدن.
و هر مرحله از لوکیشن‌های بی‌نظیر اما متروکه‌ای رد میشیم و موزیکای خفنش هم حس باستانی و تاریخی‌شو تشدید میکنه. و از دست همون موجودات مکانیکی هیولا‌وار فرار میکنیم و داستان رو پیش می‌بریم تا وقتی که به کوه نور و حیات بخش برسیم. و اینجا دیگه بخش پایانی بازیه که بعد از فرار و پنهان شدن از هیولاها، قراره توی کوهستان برف، خودمونو به قله‌ی نورانی کوه برسونیم درحالی که اطرافمون از سنگ قبر‌های نیاکانمون پر شده.

این بازیه تا ابد مورد علاقه‌ی منه. اونقدر زنانه و لطیف و زیباست و اونقدر ماموریت‌ها و معماهاش خوشگلن و فضاسازی و لوکیشن‌ها و ریتم بازی بی‌نظیره که سر هر لول‌آپ گریس، من یه دور بغضالود میشدم.
آفلاینه و ژانرشم معمایی و ادونچره و روایت گیم هم الهام گرفته از پنج مرحله‌ی سوگواریه:
انکار، خشم، چانه‌زنی، افسردگی و پذیرش.
که هرکدوم از این استیج‌ها رو با یک لول جداگونه و تم و رنگ و فضای آبرنگی مخصوص تصویرسازی کرده بود و از نظر تجربه‌ی کاربری بییی‌نظیر بود.😭✨موزیک‌هاشو نگم براتون...😭

توی ژانر آخرالزمانی و معمایی، پازل و ادونچر ماجراجوییه. شما یک کاراکتر تنها هستید روی زمینی که خشک و متروک شده. کشتی‌ها مدتهاست روی خاک نشستن و نیروگاه‌ها و تأسیسات همگی متروکه شدن. و شما یک ماشین درب و داغون برای خودتون درست میکنید، مسیر مستقیم رو پیش میرید و علی رغم فضای آروم و منزوی و تقریبا مونوکروم گیم و وجود نداشتن باس‌ها و گیم‌اور‌های مکرر... شما دائما درحال فعالیت و تلاشید که ماشینو تعمیر کنید، همه چیو به عنوان سوخت جمع آوری و استفاده کنید، از مانع‌های طبیعی و خرابه‌ها گذر کنید و همزمان به موزیک‌های بی‌نظیر پس زمینه گوش کنید.
گرافیک و قاب‌های خیلی خوشگلی داره و ترکیبش با موزیک‌هاش واقعااا تجربه‌ی لذت بخشی بود برام.
پایانش هم خیلی قشنگ و گوگولی بود و یجورایی غمگینم کرد. به کاراکترم دل بسته بودم :)