ꑭ𝐥𝐮𝐦𝐛𝐢𝐧⚚|revenge

از ۳۲ کشور و نماینده عالی اتحادیه اروپا، که در کنار مردم ایران ایستاده‌اند، سپاسگزاریم. محکومیت قاطع اعدام‌های وحشیانه و بازداشت‌های خودسرانه معترضان ایرانی، اقدامی به‌‌موقع و شایسته استقبال است.

تأکید شما بر اینکه مردم ایران باید بتوانند بدون ترس، از حقوق خود برای آزادی بیان و تجمعات مسالمت‌آمیز برخوردار باشند، اکنون باید با اقدامات عملی همراه شود.

هرچند الگوی اولیه این نماد ممکن است ریشه‌هایی در سنت‌های مصری داشته باشد، اما آنچه آن را به نمادی منحصربه‌فرد و هندواروپایی در سنت هیتی-لووی تبدیل کرد، بازآفرینی باز تجلیل هنری بصری خلاقانه و دینی این مردمان بود. هیتی‌ها و لوویان، به‌عنوان مردمانی هندواروپایی، هنر را به ابزاری برای بیان جهان‌بینی خود بدل کردند؛ جهانی مبتنی بر نظم مقدس که آسمان، خورشید، عدالت و پادشاهی را به یکدیگر پیوند می‌زد.
هیتی‌ها و لوویان، استادان بی‌رقیب هنر سنگی بودند و در این حوزه یکی از مهم‌ترین انقلاب‌های هنری جهان باستان را رقم زدند. برخلاف تمدن‌های همسایه که بیشتر بر خشت و گچ‌بری تکیه داشتند، آنان با بهره‌گیری از سنگ‌های غنی آناتولی، سنت نقش‌برجسته‌های صخره‌ای و مجسمه‌سازی monumental را به اوج رساندند. این هنر نه تنها در مقیاس و تکنیک (حکاکی عمیق، حجم‌سازی و ترکیب تصویر با هیروگلیف لوویی) بی‌نظیر بود، بلکه با منظر طبیعی نیز پیوندی ارگانیک داشت. آثار Yazılıkaya، Gavurkalesi، Sirkeli و به‌ویژه شهرهای نوهیتی مانند کارکمیش، ملید و عین‌دارا، نمونه‌هایی درخشان از این خلاقیت هستند: شاهان زیر سایه خورشید بالدار، procession خدایان، صحنه‌های آیینی و نگهبانان سنگی (sphinxها و شیرهای عظیم) که هم قدرت حفاظتی داشتند و هم جلوه‌ای از مهندسی و هنر والا.
این رویکرد، هنری مستقل و نوآورانه در سنت هندواروپایی بود. هیتی‌ها و لوویان عناصر فکری و آلمان طبیعی و ایدولوژیکی و را جذب می‌کردند، اما آن‌ها را در چارچوب جهان‌بینی خود که ریشه در سنت‌های هندواروپایی داشت دگرگون می‌ساختند. در این جهان‌بینی، خورشید فراتر از یک جرم آسمانی بود: سرچشمه روشنایی، داوری الهی، اقتدار مشروع و نماد نظم کیهانی (ṛta). شاه «خورشید من» (My Sun) خوانده می‌شد و وظیفه داشت تعادل میان جهان انسان‌ها و قلمرو ایزدان را حفظ کند.
هنگامی که هنرمند هیتی-لوویی خورشید را با بال ترکیب کرد، صرفاً نقشی زیبا خلق نکرد؛ بلکه مفهومی فلسفی-دینی را در سنگ جاودانه ساخت. بال‌ها نماد حرکت، فراگیری و حضور قدرت آسمانی در سراسر جهان بودند و دیسک مرکزی، محل تجلی ایزد خورشید (Tiwad در لوویی) را نشان می‌داد. در برخی آثار، نیم‌تنه الهی از دل دیسک بیرون می‌آید و نشان می‌دهد که خورشید نه فقط یک نماد، بلکه محل ظهور و نظارت زنده خدا بر فرمانروای مشروع است. این دقیقاً نقطه‌ای است که هنر هیتی-لوویی از تقلید فاصله می‌گیرد و به نمادی هندواروپایی با بیان مستقل تبدیل می‌شود چونکه آنها هنر را خلق می‌کنن که پیش از آنان چندان نبود و اگر جلب می‌کنند تغییر گسترده میدن و تجسمی بصری از حکومت نیروی آسمانی بر جهان و مشروعیت پادشاهی در پرتو آن.

Azhadahako

LUMBIN COMMUNITY PRESENT

اول کمی باید خود ارفع را بشناسیم، حسن ارفع متولد تفلیس حاصل ازدواج یک زن دورگه انگلیسی-آلمانی روسیه و دیپلمات مشهور دوران قاجار پرنس ارفع بود. حسن ارفع که قادر به تکلم به آلمانی و فرانسوی و انگلیسی و ترکی در کنار فارسی بود آموزش نظامی خود را در استانبول و فرانسه گذرانده بود، با ذهنیتی مبتنی بر نظم، تمرکز قدرت و ارتش حرفه‌ای وارد ژاندارمری ایران شد. نخستین مأموریت‌های او در مناطق غربی کشور بود؛ جایی که دولت مرکزی هنوز اقتدار کامل نداشت و عشایر کرد، رهبران مذهبی آشوری و نیروهای مسلح محلی عملاً واحدهای سیاسی نیمه‌مستقل تشکیل می‌دادند. در همین دوره، او با دو پدیده‌ی مهم روبه‌رو شد: قدرت‌گیری سیمیتقو و نفوذ مارشیمون در میان آشوریان. سیمیتقو، سردار مشهور و تجزیه‌طلب کرد، در دهه‌های آغازین قرن بیستم یکی از قدرتمندترین رهبران محلی بود. او با تکیه بر ساختار عشیره‌ای، نیروی نظامی قابل‌توجهی ایجاد کرده بود و در برابر دولت مرکزی و حتی در برابر نیروهای خارجی، نقش یک بازیگر مستقل را ایفا می‌کرد. سیمیتقو نه تنها درگیری‌های گسترده‌ای با دولت ایران داشت، بلکه روابط پیچیده‌ای با قدرت‌های خارجی، به‌ویژه روس‌ها و بعدها بریتانیایی‌ها برقرار کرده بود. حسن ارفع در نخستین سال‌های خدمتش، در عملیات‌هایی شرکت داشت که هدف آن‌ها کنترل شورش‌های سیمیتقو و محدود کردن نفوذ او بود. این تجربه‌ها بعدها در نگاه ارفع به ساختار عشیره‌ای کردها تأثیر گذاشت؛ زیرا او سیمیتقو را نمونه‌ی بارز «قدرت نظامی مبتنی بر عشیره» می‌دانست که دولت‌های ضعیف را به چالش می‌کشد.
در کنار سیمیتقو، مارشیمون رهبر مذهبی آشوریان نیز یکی از چهره‌های مهم منطقه بود. آشوریان که پس از جنگ جهانی اول دچار پراکندگی و مهاجرت گسترده شده بودند، در ایران و عراق به دنبال تثبیت موقعیت سیاسی و امنیتی خود بودند. مارشیمون در این دوره نقش یک رهبر مذهبی–سیاسی را ایفا می‌کرد و تلاش داشت آشوریان را در برابر تهدیدهای منطقه‌ای سازماندهی کند. حضور او در مناطق مرزی ایران، به‌ویژه در ارومیه و سلماس، باعث شد دولت مرکزی نسبت به تحرکات آشوریان حساس شود. حسن ارفع در مقام افسر ژاندارمری، با این وضعیت نیز روبه‌رو شد و تجربه‌ی مواجهه با یک جامعه‌ی مذهبی–قومی را به دست آورد که میان ایران، عراق و ترکیه در رفت‌وآمد بود و قدرت‌های خارجی از آن بهره‌برداری می‌کردند. این دو چهره یعنی سیمیتقو و مارشیمون برای ارفع تنها رهبران محلی نبودند؛ بلکه نمادهایی از ساختار پیچیده‌ی قدرت در غرب ایران بودند. سیمیتقو نماینده‌ی قدرت عشیره‌ای کردها بود و مارشیمون نماینده‌ی قدرت مذهبی–اجتماعی آشوریان. هر دو در دوره‌ای فعالیت می‌کردند که دولت مرکزی ضعیف بود و هر گروه می‌توانست با اتکا به نیروی نظامی خود، نقش یک بازیگر مستقل را ایفا کند. ارفع که بعدها در کتاب خود درباره کردها به تحلیل ساختار عشیره‌ای پرداخت، تجربه‌ی مستقیم مواجهه با سیمیتقو را یکی از عوامل شکل‌دهنده‌ی نگاهش می‌دانست. او معتقد بود که دولت ایران بدون شناخت دقیق ساختار عشیره‌ای و روابط میان رهبران محلی، نمی‌تواند سیاست مؤثری در کردستان داشته باشد.

امروز و فردا سالروز فوت دو بزرگمرد به ترتیب رضاشاه و محمدرضاشاه شاه فرزندان ایران و شاهان مملکت و بازتاب دهنده نور ایمان ملی است، باشد که روحشان شاد و یادشان گرامی باشد.