از نظر شما بچههاتون مثل داراییهاتون هستن. چیزایی که به شما تعلق دارن. هیچوقت فکر نمیکنین که اونا هم آدمن و فکر و خواستههای خودشونو دارن. وظیفهی شما اینه که بزرگترین امید هر کدوم از بچههاتونو تشخیص بدین و با کمک و همدلی باهاش برخورد کنین. شما فقط خواستهی خودتونو جایگزین خواستهی اون میکنین؛ خواستهای که خیال میکنین از نظر مادی بیشتر به نفعشه.
یک لقمه نان
یوجین اونیل 
صفحه ۹۱
@PouyaKetab 
