نظر راسل این است که کم کردن ساعت کارمان ما را آزاد میکند تا علایق خلاقانهی خود را دنبال کنیم. «اگر اجازه بدهیم کار، هر ساعت از بیداری را اشغال کند، زندگی پرباری نخواهیم داشت. راسل معتقد است که فراغت، که قبلاً فقط اقلیتی مرفه از آن برخوردار بودند، برای یک زندگی غنی و پرمعنی ضروری است. ممکن است ایراد بگیرند که هیچکس نمیداند با اوقاتش چهکار کند اگر فقط چهار ساعت در روز کار کند. اما راسل اظهار تأسف میکند. او میگوید اگر این حقیقت داشته باشد، «گواهی است بر خطاکاری تمدن ما.» و حکایت از آن دارد که کیش کارایی، توانایی ما برای بازی و بیغمی را تیره و تار کرده است: به اعتقاد راسل، جامعهای که فراغت را جدی میگیرد، جامعهای است که آموزش را جدی میگیرد.
کتاب فلسفه
ویل باکینگام
صفحات ۲۳۸ - ۲۳۹
@PouyaKetab 
