ݐـری‌سـا

من از آدمای بی‌احساس نمی‌ترسم، از آدمایی می‌ترسم که خیلی‌خوب بلدن احساس داشته باشن، ولی فقط وقتی که به نفعشونه.

هیچ‌کس وقتی داره ی تصمیم اشتباه می‌گیره، نمی‌دونه که اشتباهه. بعضی انتخابا اولش خیلی خوب به نظر می‌رسن؛ خوشحالت می‌کنن، بهت امید می‌دن و باعث می‌شن دوباره چیزهایی رو باور کنی که مدت ها بود دیگه بهشون امیدی نداشتی ولی ی مدت که می‌گذره، می‌فهمی بعضی اتفاقا اصلا نیومده بودن که چیزی به زندگیت اضافه کنن؛…

بدترین کاری که کردم خوبیه.

بعضی آهنگا انگار فقط برای شب ساخته شدن.

درگیر رویای توام ؛

سلول بی مرز ؛

[media, no text]

[media, no text]

[media, no text]

آدم نباید فراموش کنه چطوری باهاش رفتار کردن، تو چه موقعیتی قرارش دادن، باهاش چطوری حرف زدن و چی بهش گفتن، آدم وقتی فراموش کنه هزاران بار تو ی‌ موقعیت مشابه قرار میگیره.

شاید آدم‌ها رو همون‌جوری که هستن نمی‌شناسیم؛ همون‌جوری می‌شناسیم که نیاز داریم باشن.

آدم از ی‌جایی به بعد کمتر توضیح میده، چون می‌فهمه کسی که بخواد نفهمه، با توضیح بیشتر هم نمی‌فهمه.

عجیب‌ترین مدل تنهایی اینه که وسط کلی آدم باشی، حرف بزنی، بخندی، حتی باهاشون خاطره بسازی، ولی هیچ‌کدوم واقعا تو رو نشناسن. همه ی‌نسخه ازت رو می‌شناسن؛ همون نسخه‌ای که خودت گذاشتی ببیننش. ولی ی «تو»ی دیگه هم هست که هیچ‌کس ازش خبر نداره؛ اون که شب‌ها زیادی فکر می‌کنه، ی‌عالمه حرف توی دلش می‌مونه، از ی‌…

به نظرم یکی از عجیب‌ترین توانایی‌های آدم اینه که می‌تونه به ی‌ شرایطی که اولش غیرقابل‌تحمل به نظر میاد، انقدر عادت کنه که ی‌ روز دیگه حتی یادش نیاد قبلا چقدر سخت بوده.