کاغذ
از سلاله ی درخت بود
قلم
نواده ی انگشت های استخوانیِ من
من
که نامِ تو را سال ها
بر پوستِ تمامِ درخت های کوچه مشق کرده بودم
شاعر شدم
رسالتم ترسیم تو بود،
با حروفی بی شکل
خطوطِ شهوانی تنِ تو را
میانِ هزارتوی استعاره و ایما مخفی کردم
تا دستِ هیچ تاراجی به موسمِ سبزِ تو نرسد
آنقدر تو را نوشتم
بر پوستِ درخت ها
کاغذها
بر پوستِ تمامِ دیوارهای شهر
که بهار آمد
برای همیشه
و شهر جنگل شد
آنقدر از تو نوشتم
که عاشقم شدی...
#پوریا_اشتری
از کتاب "حاشای تماشا"
@InGooneShokaran
12
6
1
1
1
1August 23, 2026 305 5 2
