۸ اسفند سالروز درگذشت #غلامحسین_بنان
(۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ تهران - ۸ اسفند ۱۳۶۴ تهران)
خاطرهای از استاد غلامحسین بنان به نقل از خاطرات زندهیاد پرویز خطیبی روزنامهنگار، شاعر و فیلمساز:
«در یک شب سرد زمستانی به یک مجلس جشن دعوت شدیم. مرد جوانی بین میهمانان نشسته بود. به اصرار یکی از دوستان همراه با آهنگ تار شروع به خواندن آواز کرد. ناگهان مجلس آرام گرفت. نفسها در سینهها حبس شد. صدای مرد جوان به زمزمه آرام جویباری میماند که در قلب کوهستانها آدم را به یک خواب شیرین بهاری دعوت میکند.
هنگام خواندن، چهرهاش آرام و نگاهش ثابت و معمولی بود. تحریر و کشش خاصی در آن صدا وجود داشت که یک چیز دیگر بود. چیزی سوای آنچه تا به امروز شنیده بودم. پیش خود گفتم: کیست صاحب این صدا؟
مجلس که تمام شد، سعی کردم صاحب صدا را پیدا کنم؛ اما معلوم شد او زودتر از دیگران رفته. نزد یکی از دوستان رفتم و نام خواننده جوان را پرسیدم. او را اینطور معرفی کرد: #غلامحسین_بنان».
به گفته استاد ابوالحسن صبا: «بعضی تحریرها را هیچکس به جز بنان نمیتواند درست بخواند.»
بنا به گفته آهنگساز بزرگ مرحوم روحالله خالقی: «صوت بنان لطیفترین صدایی است که من در عمر خود شنیدهام.»
این سخنان در وصف استاد بزرگ آواز ایران غلامحسین بنان، از زبان بزرگترین آهنگسازان تاریخ موسیقی ایران است که خود آنها به تنهایی از گنجینههای عظیم در تاریخ هنر و موسیقی اصیل ایرانی بودند.
غلامحسین بنان در ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ در تهران، دیده به جهان گشود. ۶ساله بود که مادرش به او نواختن پیانو را آموخت و از همان زمان مشق خوانندگی را شروع کرد.
وی در رابطه با نحوه ورودش به موسیقی و خوانندگی میگوید: «من قصدم خوانندهشدن نبود. روی علاقه خودم و سفارش استادانم ـ چون ناصر سیف ـ گاهی میخواندم. تا ۳۰سالگی شروع نکردم. وقتی که با خانواده کلنل وزیری وصلت کردم، او مرا به موسیقی کشاند و من پیشرفت خود را در موسیقی مرهون صبا و خالقی میدانم».
بنان در برنامه «گلهای رنگارنگ» با استادان بنام موسیقی ایران روحالله خالقی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حسین تهرانی و علی تجویدی همکاری و برنامه داشت.
سرانجام بنان در غروب ۸ اسفند ۱۳۶۴ در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت. بنان وصیت کرده بود که در ظهیرالدوله کنار دیگر هنرمندان نامی ایران دفن شود؛ اما به دلایلی که معلوم نشد، او را در امامزاده طاهر کرج به خاک سپردند.
یادش گرامی
