سادهاندیشی و کوتهنگری است اگر این مردکِ بازیگر و امثال او را که دائماً از لبنان و فلسطین و غزه دم میزنند، صرفاً به دلیل ژستِ ضداسرائیلیشان، دشمن اسرائیل بدانید. در حقیقت، ممکن است همین افراد همان خدمتی را به منافع اسرائیل بکنند که یک جاسوس اسرائیلی برای کشور خود انجام میدهد.
شاید بپرسید چگونه؟
با ژستِ دشمنی با اسرائیل، از ملتی که از آرمانهای غزه، فلسطین و لبنان بیزار شدهاند را بیش از پیش به سوی اسرائیل سوق میدهند و آنها را وارد تله روانی و گرداب سیاسی مافیای جهود میکنند که در آن، احساسات و اراده یک ملت به بازی گرفته میشود. به این ترتیب، بازیگران سیاسی میتوانند از شکافها، نفرتها و واکنشهای متقابل برای پیشبرد منافع خود استفاده کنند و مردم را به ابزاری در خدمت اهداف سیاسی و ژئوپلیتیکی تبدیل کنند.
جالب است بدانید که برای نمونه، همین نوید محمدزاده جاکش نیز یک تجزیه طلب پانکرد است و از جریانهای ایرانستیزی پشتیبانی میکند که مستقیم و بدون واسطه توسط مافیای جهود برای تجزیه ایران شکل گرفته و پشتیبانی می شوند . حال باید پرسید: کسی که خود را مخالف و دشمن اسرائیل معرفی میکند، چگونه می تواند همزمان از جریانهایی حمایت کند که توسط مافیای جهود پشتیبانی می شوند !!؟!
مسئله دقیقاً همینجاست: هر کسی که شعار مرگ بر اسرائیل یا حمایت از فلسطین سر میدهد، الزاماً دشمن واقعی اسرائیل نیست همانطور که هر کسی که از اسرائیل انتقاد میکند، لزوماً در خدمت منافع جمهوری اسلامی قرار ندارد.
دو طرف ظاهراً دشمن یکدیگر اند، اما استمرارِ تقابل آنها عملاً به نفع هر دو یا به نفع بازیگر ثالث تمام می شود. در علوم سیاسی این موضوع را "دشمنیِ سودمند" نام می برند!
پس گاهی دشمنی سیاسی نهتنها برای نابودی طرف مقابل، بلکه برای بسیج هواداران، ایجاد قطبیسازی، مشروعیتبخشی به سیاستها و هدایت افکار عمومی نیز مورد استفاده قرار میگیرد.
روزی خواهید فهمید ، بسیاری از کسانی که امروز خود را دشمن اسرائیل و غزه و فلسطین به کون معرفی میکنند، یک به یک جاسوسان مافیای جهود بوده اند !
مسئله اصلی، شناختِ بازی پشت پرده و تشخیص منافع واقعی بازیگران است؛ نه فریب خوردن از شعارها و ژستهای سیاسی.
خرد یارتان
