آرنولد شوئنبرگ با نویسنده کارل میشائل فریهر فون لِوِتسو (۱۸۷۱–۱۹۴۵)، که متنهای مورد استفاده شوئنبرگ برای اپوس ۱ را نوشته، در سال ۱۸۹۸ ــ احتمالاً در کافه گلاتائر (نام پیشین: گْریناشتایدل) ــ ملاقات کرد؛ جایی که نویسندگان گروه «وین جوان» بهطور منظم در آن جمع میشدند. در همان سال، لِوِتسو یک نسخه از کتاب تازه منتشرشده خود با نام «آوازهای کوهستانی. اشعار و افوریسمها» به آهنگساز هدیه کرد و روی آن چنین نوشت: «با تقدیم به آقای آرنولد شوئنبرگ با بهترین آرزوها برای موفقیت | وین، ژوئیه ۹۸ | فریهر کارل فون لِوِتسو.» سه شعر «وداع»، «سپاس» و همچنین «بر زانوهایم» ــ که تنها دستنوشتهای از آن باقی مانده ــ در همین ترتیب در کتاب لِوِتسو قرار دارند؛ آنها پشت سر هم و به همین توالی دیده میشوند. شوئنبرگ در مقالهٔ خود با عنوان «رابطه با متن» که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد، اذعان میکند که بهطور کلی انتخاب متنهایش ممکن است از «مستیِ ناشی از صدای نخستین کلمات» سرچشمه گرفته باشد. آوازها 1 سپاس چیزهای بزرگی به من بخشیدی در آن ساعتهای والا، که برای ما در بیزمانی دوام دارند. چیزهای بزرگی به من بخشیدی؛ از تو سپاسگزارم! زیبایی را به هم هدیه کردیم در آنچه پیوسته در حال رشد است، آنچه را من برای خود در بیمکانی نگاه داشته بودم. زیبایی را به هم هدیه کردیم؛ از تو سپاسگزارم! ناخواسته، باز هم عظیمترین را برایم آفریدی، برایم آنچه را هرگز تصور نکرده بودم: رنجِ زیبا! در ژرفای روحم فرو کردی دردِ شمشیری تیرهگون را؛ سنگین و شبانه، و با این همه، روشن و زمستانیگونه درخشان. زیبا! سهبار زیبا! چرا که از تو آمده بود! ناخواسته، باز هم عظیمترین را برایم آفریدی، برایم آنچه را هرگز تصور نکرده بودم؛ از تو سپاسگزارم! @hayassi
2
