بسم الله الرحمن الرحيم
أَصْحَابُ الْبِدَعِ كُلُّهُمْ خَوَارِجُ
Ҳамаи асҳоби бидъат хавориҷ ҳастанд.
1. Дар масалаи ақл ва нафси худашона аз фаҳми салафи Солеҳ боло гирифтанд дар фаҳми Қуръон ва Суннат.
أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَٰهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا
«Оё дидӣ касеро, ки ҳавову ҳаваси худро илоҳи худ гирифтааст? Оё ту метавонӣ бар ӯ вакил (умедбахш ва нигаҳбон) бошӣ, то ӯро ба сӯи Аллоҳ ҳидоят кунӣ?»
(Сураи Фурқон, ояти 43)
2. Қуръон ва Суннат меоранд дар вақти мухолифи худашон, чуноне пайгамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам мефармояд:
يَقْرَؤُونَ الْقُرْآنَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُ لَهُمْ وَهُوَ عَلَيْهِمْ
«...онҳо Қуръонро меҳонанд, бовар доранд, ки барои онҳост, дар ҳоле ки он бар зидди онҳост!»
(Муслим, 1066)
3. Дар масалаи фаҳми имон ҳам хавориҷ, ҳам дигараш мурҷиа . Чихели имом Аҳмад раҳимаҳуллоҳ нисбати хавориҷ гуфт: агарчи онҳо даъво мекунанд акси мурҷиа, аммо дар масалаи Имон, каму зиёд, ҳардуш мурҷиа.
Имом Аҳмад (раҳимаҳуллоҳ) фармудааст:
«وَأَمَّا الْخَوَارِجُ فَإِنَّهُمْ يُسَمُّونَ أَهْلَ السُّنَّةِ وَالْجَمَاعَةِ مُرْجِئَةً، وَكَذَبَتِ الْخَوَارِجُ فِي قَوْلِهِمْ، بَلْ هُمُ الْمُرْجِئَةُ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ عَلَى إِيمَانٍ وَحَقٍّ دُونَ النَّاسِ، وَمَنْ خَالَفَهُمْ كَافِرٌ»
«Аммо хавориҷ онҳо аҳли Суннат ва Ҷамоатро "мурҷиа" меноманд! Вале хавориҷ дар ин гуфтаи худ дурӯғ гуфтанд, балки худи онҳо мурҷиа ҳастанд! Онҳо даъво мекунанд, ки бархилофи дигар мардум, танҳо худашон бар имону ҳақ ҳастанд ва ҳар касе, ки бо онҳо мухолифат кунад, назди онҳо кофир аст».
(“Табақоту-л-ҳанабила”, 1/36)
Имом Аҳмад (раҳимаҳуллоҳ) фармудааст:
«إِنَّ الْخَوَارِجَ هُمُ الْمُرْجِئَةُ»
«Дар ҳақиқат, хавориҷ худашон мурҷиа ҳастанд!»
(“ас-Сунна”, саҳ. 74)
4. Дар масалаи хуруҷ ба Амир ва олимҳои аҳли суннат.
Одил Ал-Ҳамдон мегӯяд, ки:
«Аҳли бидъат умуман, агар як эътиқодӣ кунанд, як раъйеро пайдо кунанд, мардумро ба он даъват мекунанд ва ба мардум меҷанганд».
Аввал як эътиқоди бидъатӣ ба вуҷуд меоранд, ки мухолифи Қуръон ва суннат аст. Сипас ба хотири эътиқоди бидъатӣ ба мардум меҷанганд. وَالْعِيَاذُ بِاللَّهِ.
Чӣ хеле, ки Айюбус-Сихтиёнӣ (رَحِمَهُ اللَّهُ) ҳамаи аҳли бидъатро хавориҷ мегуфтанд. Яке аз имомҳои салаф, аз машҳурин ҳастанд, ки гуфтанд:
أَصْحَابُ الْبِدَعِ كُلُّهُمْ خَوَارِجُ.
«Асҳоби бидъат куллуҳум хавориҷ». «Ҳамаи асҳоби бидъат хавориҷ ҳастанд».
إِنَّ الْخَوَارِجَ اخْتَلَفُوا فِي الِاسْمِ وَاجْتَمَعُوا عَلَى السَّيْفِ.
Гуфтанд, ки: «хавориҷҳо ихтилоф мекунанд дар ном, аммо иҷтимоъ карданд дар шамшер». Хавориҷҳо номҳояшон гуногун аст: якеаш рофиза, якеаш қубурӣ, якеаш озири, якеаш ашарӣ, якеаш мотуридӣ, якеаш ҳизбӣ, якеаш мадхалӣ инҳо ҳама хавориҷанд, уламои тавоғут ва ғайра. Номҳояшон гуногун аст, хавориҷҳо, як қисмашон номашон хавориҷ, як қисмашон ин. Аммо ҳамаи инҳо хавориҷ ҳастанд, дар як масъала ҳамаашон як намуд иҷмоъ мекунанд. Ҳамаи инҳо ба болои мусалмонҳо ва бар муқобили мусалмонҳо ва бар муқобили ҳокими мусалмони муваҳҳиди яктопарасте, ки ба ҳукми Қуръон ва суннат ҳукм мекунад, хуруҷ мекунанд. Ҳокими мусалмони муваҳҳидро инҳо дидан намехоҳан.
(Шайх Абу Мухаммад мадани ҳафизаҳуллоҳ дар шарҳи китоби "Ал-Мухтор Шарҳи эътиқоди Қутайба ибни Саъид", тавалуд 150ҳ вафот 240ҳ)
5. Такфири бе асос ва бароат; мусулмонро такфир ва бароат мекунанд, ба тоғут ва кофирҳо кор надоранд, ҳатто дифоъ аз онҳо ва муволот доранд. Ва ҳамаи онҳо куштан ва хуни резони мусалмонро ҷоиз медонанд.
إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَٰذَا قَوْمًا يَقْرَؤُونَ الْقُرْآنَ، لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَقْتُلُونَ أَهْلَ الْإِسْلَامِ، وَيَدَعُونَ أَهْلَ الْأَوْثَانِ، يَمْرُقُونَ مِنَ الْإِسْلَامِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لَأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ
«Дар ҳақиқат, аз насли (пайравони) ин шахс қавме ба вуҷуд меоянд, ки Қуръон мехонанд, вале аз гулӯҳояшон поён намефарояд. Онҳо аҳли Исломро мекушанд ва бутпарастонро (ба ҳоли худ) мегузоранд. Онҳо аз Ислом берун мешаванд, ҳамон гуна ки тир аз шикор берун меҷаҳад. Агар ман онҳоро дарёбам, албатта, онҳоро монанди кушта шудани қавми Од нобуд мекардам».
(Муслим, 1064 Бухорӣ, 7562)
