𝙂𝙀𝙊𝙈𝙀

در واقع NGC 4753 یک کهکشان دیسکی شکل پیچیده است که رشته‌های تاریک و غیرمعمول از گرد و غبار، سرنخ‌هایی درباره تاریخچه‌اش می‌دهند. کسی دقیقاً نمی‌داند چه اتفاقی افتاده، اما مدلی پیشرو می‌گوید که یک کهکشان دیسکی نسبتاً معمولی، کهکشان ماهواره‌ای پر از گرد و غبار را به‌طور گرانشی تکه‌تکه کرده است، در حالی که پیش‌روی آن، صفحه‌ی باقی‌مانده را هنگام چرخش پیچ داده است. این برخورد کیهانی حدود یک میلیارد سال پیش شروع شده. تصویر برجسته‌ی هابل اخیراً پردازش شده تا تابش‌های فرابنفش و نور قرمز را برجسته کند.

آیا این همان چیزی است که برای خورشید ما اتفاق خواهد افتاد؟ احتمالاً بله. اولین نشانه از آینده خورشید ما در سال 1764 به طور اتفاقی کشف شد. در آن زمان، چارلز مسیه در حال تهیه فهرستی از اجرام پراکنده بود که با دنباله‌دارها اشتباه گرفته نشوند. بیست و هفتمین جرم در فهرست مسیه، که اکنون به عنوان M27 یا سحابی دمبل شناخته می‌شود، یک سحابی سیاره‌ای است، یکی از درخشان‌ترین سحابی‌های سیاره‌ای در آسمان که با دوربین دوچشمی در جهت صورت فلکی روباه قابل مشاهده است. نور حدود 1000 سال طول می‌کشد تا از M27 به ما برسد، که در اینجا در رنگ‌هایی که توسط گوگرد (قرمز)، هیدروژن (سبز) و اکسیژن (آبی) منتشر می‌شود، نشان داده شده است. اکنون می‌دانیم که در حدود 6 میلیارد سال دیگر، خورشید ما گازهای بیرونی خود را به یک سحابی سیاره‌ای مانند M27 تبدیل خواهد کرد، در حالی که مرکز باقی‌مانده آن به یک ستاره کوتوله سفید داغ تبدیل می‌شود.

نقره در برابر آب و هوا پایدار است، اما در حضور ترکیبات گوگردی، لایه‌ای سیاه‌رنگ روی آن ایجاد می‌شود. کاربردهای نقره شامل جواهرسازی، ساخت ظروف و آینه‌ها، تجهیزات الکتریکی، دندان‌پزشکی، عکاسی (با استفاده از ترکیبات نقره مانند برومید نقره و نیترات نقره) و بارورسازی ابرها (یدید نقره) است. بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نقره در جهان عبارت‌اند از مکزیک، چین، پرو، استرالیا و ایالات متحده.

این حباب‌هایی که در دریاچه بایکال یخ زده‌اند، چیستند؟ متان. دریاچه بایکال که در روسیه قرار دارد و به عنوان یک میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شود، بزرگ‌ترین (از نظر حجم)، قدیمی‌ترین و عمیق‌ترین دریاچه جهان است و بیش از ۲۰ درصد آب شیرین جهان را در خود جای داده است. این دریاچه همچنین یک مخزن بزرگ متان است، گازی گلخانه‌ای که اگر آزاد شود، می‌تواند میزان نور مادون قرمز جذب‌شده توسط جو زمین را افزایش داده و در نتیجه دمای متوسط کل سیاره را بالا ببرد. خوشبختانه، مقدار متانی که در حال حاضر از دریاچه بیرون می‌آید، از نظر اقلیمی مهم نیست. اما مشخص نیست که اگر دما در این منطقه به طور قابل توجهی افزایش یابد یا سطح آب دریاچه بایکال کاهش یابد، چه اتفاقی خواهد افتاد. در تصویر، حباب‌های متانی که در حال بالا آمدن بودند، در زمستان در یخ فوق‌العاده شفاف روی دریاچه یخ زده‌اند.

دانشمندان، از جمله دکتر اندرو مِیجرز از پروژه OCEAN:ICE، معتقدند که این حرکت می‌تواند تأثیرات مهمی بر اکوسیستم منطقه داشته باشد. تحقیقات سال گذشته توسط پژوهشگران بریتیش آنتارکتیک سرویس نشان داد که این کوه یخی می‌تواند مواد مغذی به آب‌های اطراف خود بیاورد و زیست‌بوم‌های جدیدی ایجاد کند.

به نظر می‌رسد که صورت فلکی شکارچی (اوریون) به صورت مایل از پشت یک رشته‌کوه دوردست بالا می‌آید. این منظره زمستانی از جنوب لهستان در طولانی‌ترین شب انقلاب زمستانی در نیمکره شمالی ثبت شده است. سحابی‌هایی که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، در آسمان معلق هستند و دوربین با قابلیت ضبط نور قرمز هیدروژن-آلفا آنها را نشان می‌دهد. این سحابی‌ها در نزدیکی لبه ابر مولکولی اوریون قرار دارند و به ستاره‌های کمربند آشنا و غول‌های روشن بتلژوز و ریگل می‌پیوندند. چشم گاو نر، ستاره زرد رنگ الدبران، خوشه ستاره‌ای V شکل هایادس را در نزدیکی بالای مرکز لنگر می‌اندازد. همچنین، در نزدیکی مقابله در آسمان سیاره زمین، غول گازی حاکم بر منظومه شمسی، مشتری، به عنوان درخشان‌ترین نشانه آسمانی بالای قله‌های برفی این افق دیده می‌شود.

گرد و غبار الماس. این اصطلاحی غیررسمی برای کریستال‌های یخ کوچک است که در هوا تشکیل می‌شوند و به زمین می‌ریزند. به دلیل شکل هندسی این کریستال‌ها، می‌توانند نور خورشید یا ماه را به صورت منظم به چشم شما منعکس کنند و باعث شوند هاله‌های بزرگ و قوس‌های غیرمعمول ظاهر شوند. و گاهی اوقات، نتیجه می‌تواند شبیه یک چشم غول‌پیکر باشد که به شما نگاه می‌کند. در تصویر گرفته شده در کوه‌های اوره جمهوری چک در هفته گذشته، ماه روشن که از میان هوای پر از مه یخی بالا می‌آمد، باعث شد بسیاری از این توهمات شگفت‌انگیز آسمانی به طور همزمان دیده شوند.

چه چیزی بین این‌ها مشترک است: یک مخروط، خز روباه و درخت کریسمس؟ جواب: همه آن‌ها در صورت فلکی تک‌شاخ (Monoceros) قرار دارند. این منطقه به عنوان یک ناحیه تشکیل ستاره شناخته می‌شود و با نام NGC 2264 ثبت شده است. این مجموعه پیچیده از گاز و غبار کیهانی حدود ۲۷۰۰ سال نوری دورتر است و شامل سحابی‌های قرمز رنگی است که با نور پرانرژی ستاره‌های تازه متولد شده تحریک می‌شوند و ابرهای تاریک غبار بین‌ستاره‌ای را در خود جای داده است. تصویر نشان داده شده زاویه‌ای بزرگتر از یک ماه کامل را پوشش می‌دهد و در فاصله NGC 2264 بیش از ۵۰ سال نوری را در بر می‌گیرد. شخصیت‌های کیهانی این تصویر شامل سحابی خز روباه است که در سمت چپ مرکز تصویر قرار دارد، ستاره متغیر روشن S Mon که درست در سمت راست خز روباه دیده می‌شود و سحابی مخروط که در بالای تصویر قرار دارد.

سطح مریخ سرشار از اکسید آهن است که باعث رنگ قرمز متمایز آن می‌شود. همچنین شواهد نشان می‌دهد که در گذشته آب مایع در سطح مریخ جریان داشته، و شاید در زیر سطح آن، منابع معدنی ارزشمندی وجود داشته باشند.

ماه دسامبر بود و آسمان مثل درخت کریسمس روشن شد. رنگ‌های سبز، آبی و بنفش شفق که به شکل درخت ظاهر شده بودند، به دلیل واکنش اکسیژن و نیتروژن در جو بالا با الکترون‌های ورودی بود. برخوردها باعث شدند که الکترون‌های اتم‌ها و مولکول‌ها به حالت انرژی بالاتر بروند و وقتی به حالت عادی برمی‌گردند، نور مرئی منتشر کنند. این تصویر در دژوپی‌وگور، ایسلند در آخرین ماه سال ۲۰۲۳ گرفته شده است. خورشید ما در حال حاضر در پرانرژی‌ترین مرحله از چرخه ۱۱ ساله خود قرار دارد و احتمالاً تعداد بالای مناطق فعال و لکه‌های خورشیدی آن تا سال آینده ادامه خواهد داشت. البته، خورشید در طول این سال در نزدیکی حداکثر خورشیدی بوده و گاهی اوقات فوران‌های آن منجر به شفق‌های زمینی فوق‌العاده‌ای شده است.

ستاره‌ها تنها نیستند. در دیسک کهکشان راه شیری ما، حدود ۱۰ درصد از ماده‌ی قابل مشاهده به صورت گازی به نام محیط میان‌ستاره‌ای (ISM) است. این محیط یکنواخت نیست و حتی نزدیک به خورشید ما نیز تکه‌تکه است. تشخیص محیط میان‌ستاره‌ای محلی به دلیل کم‌نوری و پراکندگی آن می‌تواند بسیار دشوار باشد. اما این گاز که عمدتاً از هیدروژن تشکیل شده، برخی رنگ‌های خاص را جذب می‌کند که می‌توان آن‌ها را در نور نزدیک‌ترین ستاره‌ها تشخیص داد. نقشه‌ای از محیط میان‌ستاره‌ای محلی در محدوده ۲۰ سال نوری، بر اساس مشاهدات و تشخیص ذرات از ماهواره‌ی کاوشگر مرز میان‌ستاره‌ای (IBEX) که به دور زمین می‌چرخد، در اینجا نشان داده شده است. این مشاهدات نشان می‌دهند که خورشید ما در حال حرکت در یک ابر میان‌ستاره‌ای محلی است.

در فرآوری کانی‌ها، روش فلوتاسیون به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین روش‌ها برای جداسازی کانی‌ها به‌کار می‌رود. در این روش، برای جداسازی کالکوپیریت و اسفالریت نیاز به تنظیم دقیق شرایطی مانند pH، دما و استفاده از معرف‌های خاص است. این فرآیند معمولا به‌صورت مرحله‌ای انجام می‌شود تا از اختلاط کانی‌ها جلوگیری شود. در کانسارهایی که این دو کانی هم‌زمان وجود دارند، فرآیند فلوتاسیون به‌طور خاص طراحی می‌شود تا مس و روی به‌طور مؤثری جدا شوند.

یک سال در غروب‌ها، از آوریل ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴، در این نماهای پانورامای انباشته شده در امتداد افق غربی دنبال می‌شود. این توالی به‌خوبی برنامه‌ریزی شده از تصاویری ساخته شده که نزدیک به روز ۲۱ هر ماه از همان مکان با دید به قاهره، مصر ثبت شده‌اند. اما برای هر مکانی روی کره زمین، حد شمالی (سمت راست تصویر) و جنوبی سالانه غروب خورشید، روزهای انقلاب را نشان می‌دهد. کلمه انقلاب از لاتین به معنای "خورشید" و "ایستادن" است. در تاریخ انقلاب، حرکت فصلی مسیر روزانه خورشید در آسمان به نظر می‌رسد که متوقف شده و جهت خود را در سفر سالانه آسمانی‌اش معکوس می‌کند. البته خورشید در تاریخ امروز به حالت ایستاده می‌رسد. انقلاب ۲۱ دسامبر ۲۰۲۴ در ساعت ۰۹:۲۱ به وقت جهانی لحظه‌ای است که خورشید به جنوبی‌ترین میل خود می‌رسد، شروع زمستان نجومی در شمال و تابستان در جنوب.