Foremma

[media, no text]

حالا یه بار کافه نری که نمی‌میری، چندتا آهنگ تو اسپاتیفای گوش ندی که نمی‌میری، اینستاگرام، تلگرام، توییتر، یوتیوب و… نری که نمی‌میری. ‏اتفاقا کم‌کم میمیریم. زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشی‌های کوچیکه: قهوه، موسیقی، دورهمی، شب‌گردی، خریدای الکی. وقتی یکی‌یکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی.

در نهایت، نه اون مشکلات بزرگ باقی می‌مونن و نه اون روزهای وحشتناک؛ چیزی که باقی می‌مونه ردپای حضور آدم‌هاییه که به روزهای بی‌رنگت، رنگ زندگی پاشیدن.

‏اشکالی نداره دیگه. نهایتش می‌شه اشک زیر دوش، خیره شدن به یه نقطه موقع خوردن چای، دو نخ سیگار بیشتر، یه سکوت طولانی، انزوا و تنهایی و مچاله شدن زیر پتو.

یکی ممکنه بخنده، یکی ممکنه شوخی کنه، یکی به روتینش ادامه بده چون داره فرار می‌کنه، یکی اخبار رو ساپورت کنه، یکی سانتی‌مانتالش کنه همش شعر و نوشته بذاره، دیگری گریه کنه، یکی از غصه سکوت کنه. واقعا همینه، هرکی یه جوره. رها کنید.

[media, no text]

Zamana | زمانه

‏دلم برای اون ویدیومسیجای بی‌محتوایی که وقت و بی‌وقت واسه هم میفرستادیم تنگ شده، فکر نمیکردم زندگی جوری پیش بره که حتی همینم از دست بدیم.

مى‌دانى خنده‌دارش كجاست پوريا؟ اين‌كه به دست‌هاى خالى‌ات نگاه كنى و بعد تازه بفهمى چيزى كه اين‌قدر نگران از دست دادنش بودى، هيچ‌وقت توى دست‌هایت نبوده. #لیلی_مجیدی

عشق و تنفر ‘ عشق و تنفر دو نام برای یک تب ‌اند، یکی می‌سوزاند تا بماند، دیگری می‌سوزاند تا تمام شود، اما هر دو آتش‌اند، آن‌که عاشق است، همیشه در آستانه ‌ی نفرت ایستاده، چون آن‌قدر نزدیک شده که درد را حس می‌کند، و آن‌که متنفر است، همیشه در دلش تصویری از عشق دارد که دیگر تاب نگاهش را ندارد، عشق می‌خو…

توی مستی یه بار قصه‌ی دو تا مورچه رو برام تعریف کرد که از روی غریزه توی یه محور ثابت مثل علامت بی‌نهایت، خلاف جهت هم حرکت می‌کردن. هر بار به نقطه وسط بی‌نهایت می‌رسیدن و از کنار هم رد می‌شدن، عاشق هم می‌شدن. که مست بود اما نفهمیده بود برای من فقط قصه تعریف نکرده. نفهمیده بود که هزار بار دیگه اگه تو …

کشورم تمام سال‌های جوانی مرا دزدیده بود و دیگر هیچ کشوری نمی‌توانست آن را به من پس بدهد.

گل باوینه 🥀

لبخند معصومانه‌ای زد و گفت: غمگینی. کمی وحشت کردم، چگونه ممکن است غمگین به‌نظر برسم وقتی مدتی است غمگین نشده‌ام؟ پلک‌هایم را اندکی روی هم گذاشتم و به یاد آوردم. انگشت‌هایش را گوشه‌ی چشمم احساس کردم. چشم‌هایم که باز شد، گفتم: غمگین نشده‌ام، فقط غمگین مانده‌ام عزیزم. گریه‌ام گرفت. گفتم: حالا از تصور ا…

بیژن الهی میگه:«چوبی که استخوان تو را شکست، لاجرم استخوان تو می شود.»