گاهی فراموش کن زخمهایت، زخماند؛ آنها را خاک ببین و تماشا کن چگونه جوانهای از بسترِ درد میروید. او محکم است، استوار و بلندبالا؛ درست مانند تو.
پس التیام همیشه راهِ نجات نیست. گاهی بگذار زخم گریه کند؛ تا بذرِ نهفتهاش روزی به جنونیِ بیدار بدل شود؛ به رهاییِ سرکشی که از دلِ درد میروید و قد میکشد.
September 5, 2026 10
