گاهـی فراموش کن زخمهایت،
زخم هستند؛
آنها را به چشم خاک بنگر؛
و تماشا کن چگونه،
جوانه از بستر درد میروید.
او محکم است، استوار و بلند بالا،
درست مانند تو.
پس التیام تنها راه نجات نیست.
گاهی باید بگذاری زخم گریه کند؛
تا بذرِ نهفتهاش روزی،
به مجنونیِ بید شود.
Forwarded fromاُکتـبر در سیاتـِل
September 5, 2026 9
