EE-1400

- تقلیل معنادار جمعیت: گزارش عامدانهٔ آمار حداقلی از دانشجویان معترض در تجمع ۲ اسفند.
- روایت یک‌سویه از آسیب‌دیدگان: پوشش کاملاً گزینشی و یک‌طرفهٔ مجروحان درگیری‌های ۲ اسفند.
- سانسور حقیقت: روایت جانبدارانه و تحریف‌شده از درگیری‌های ۳ اسفند.
- برچسب‌زنی به دانشجو: تکرار مداوم کلیدواژهٔ «شعارهای غیرقابل انتشار» برای مقصر جلوه دادن و انگشت اتهام گرفتن به سمت یک طیف خاص از دانشجویان.
- فریب رسانه‌ای: تمسخر و سوءاستفاده از یک تصویر دستکاری‌شده با هوش مصنوعی، به‌جای انتشار تصویر واقعی برای رفع ابهام.
- عادی‌سازی سرکوب: پوشش خبریِ خشک و بی‌تفاوتِ موج ممنوع‌الورودی دانشجویان (آن هم همزمان با حضوری شدن دانشگاه) بدون کوچکترین نقد یا اعتراضی.

تصمیم اخیر هیئت‌رییسه مبنی بر تعطیلی ناگهانی دانشگاه و الزام به تخلیه خوابگاه‌ها، نه مسئولیت‌پذیری بلکه به صراحت حذف صورت‌مسئله و چشم‌پوشی عامدانه از ریشه مشکلات است. بیرون راندن دانشجویان تصمیمی است که بدون در نظر گرفتن واقعیت‌ها و شرایط صدها دانشجو گرفته شده است.

آیا ذره‌ای از هزینه‌های چند میلیون تومانی رفت و آمد خوابگاهی‌ها به آن‌ها باز می‌گردد؟ آیا معاونی که به دانشجو می‌گوید «تقاضای مرخصی از کارفرمای خود داشته باشید»، از سفته در دست کارفرما و فشار مالی‌ای که دانشجو را مجبور به اشتغال کرده آگاهند که با چنین تصمیماتی دانشجوها را تحت فشار می‌گذارند؟

همه این‌ها در حالی است که خوابگاه باقی دانشگاه‌های تهران به قوت خود برقرارند. این گمان می‌رود که هیئت‌رییسه دانشگاه مایل است که فشارهای بی‌دلیلی به دانشجویان این دانشگاه وارد شود، و در هر بحبوحه‌ای حقوق دانشجویان را به ابزار فشار تبدیل کند.

هیچ مسئله‌ای با تصمیمات یک‌جانبه حل نخواهد شد. احترام متقابل از حذف دانشجو نتیجه نمی‌شود. تداوم این نگاه حذفی و استفاده از ابزارهای رفاهی و اسکان به عنوان اهرم فشار عواقب جبران‌ناپذیری برای اکوسیستم دانشگاهی خواهد داشت. مسئولیت مستقیم هرگونه تشدید تنش، گسست بیشتر بدنه دانشجویی از دانشگاه و آسیب‌های مادی و معنوی وارده به دانشجویان، مستقیما بر عهده تصمیم‌گیران و هیئت‌رئیسه وقت خواهد بود.