دیسنومیا.

می‌دونی دلم می‌خواست یکی رو داشته باشم که وقتی همتون دلم رو می‌شکنین، برم پیشش و مطمئن باشم که مثل شماها نیست..

..

خیلی چیزا هنوز جالبه، با خیلی چیزا می‌شه خندید ولی هیچی واقعا خوشحال‌کننده نیست.

من از آدما ناراحت نمی‌شم از این ناراحت می‌شم که اگه من جای اونا بودم، اینجوری باهاشون رفتار نمی‌کردم..

هرچی بزرگتر می‌شی بیشتر می‌فهمی که هیچ سطح از صمیمیت دلیل نمی‌شه از کسی انتظار داشته باشی.

همیشه چیزهایی هست که نمی‌دونی. چیزهایی که چه بهتر که ندونی. چیزهایی که آرزو داری ای کاش نمی‌دونستی..

نوشته بود؛ از ریشه غمگینم، می‌فهمی؟ از ریشه.

انقدر آدم میاد تو زندگیت و تو بهشون اعتماد می‌کنی که اعتماد نکردن رو یاد بگیری. انقدر آدم میاد تو زندگیت و وقتتو می‌گیره که قدر وقتتو بدونی. انقدر انرژی واسه تغییر دادن آدما ازت میره که یاد بگیری هیچوقت نمی‌تونی کسیو تغییر بدی. انقدر تجربه می‌کنی تا بفهمی تمام چیزی که از دنیا می‌خوای فقط توسط خودت …

دلم برا بعضی آدما یه وقتایی تنگ می‌شه ولی یاد شخصیتشون میفتم پشیمون می‌شم.

حس می‌کنم دیگه هیچ اومدنی، هیچ رفتنی، هیچ اتفاقی نمی‌تونه روم تأثیر بذاره. دیگه خیلی راحت همه چیو قبول می‌کنم و ازش می‌گذرم و آخرش می‌گم "زندگی همینه دیگه"

حوصله آدمایی که فکر می‌کنن فقط خودشون می‌فهمن، فقط خودشون خوبن، فقط خودشون بامزه هستن و فقط خودشون حالیشونه رو ندارم.

چاووشی گوش بدیم. Dysnomia

الان باید از پس زندگی بربیام. بعدا یادم بنداز برات تعریف کنم چقدر همه چیز پیچیده و دور از دسترس بود. چطور یه سری چیزها رو به ناچار تحمل کردم و فهمیدم که بعضی مسیرها، نه انتخاب من بودن و نه چیزی که دلم می‌خواست؛ اما مجبور شدم ادامه بدم و ازشون رد بشم.

این روزها همیشه خسته‌ام. از خواب بیدار می‌شوم خسته‌ام، می‌خوابم خسته‌ام. از دیدن همان آدم‌های همیشگی و حتی دیدن غریبه‌ها خسته‌ام. از صبح و بیداری و از شب و خواب هم خسته‌ام.