بله گفته بودم که : بعداً خواهم گفت
راوی حال هستم، با این حرف آغاز کنیم تا احساساتمان در قالب کلمات جان بگیرند.
از اینکه
من هیچوقت با آدمها ارتباطی عمیق و آسانِ نداشتم.
دوست شان داشتم و
میدانی؟!
خیلی تماشای شان میکردم، و در سرم قصههای زیادی از این آدم ها دارم.
همیشه حرفهایی بود که نمیتوانستم
با کسی در میان بگذارم.
حرفهایی که راه خودشان را به سوی. آسمانها،
مآه، و
طبیعت پیدا میکردند.
برایم عجيب است!
در میان اینهمه آدمها خیلی یک احساس نا آشنایی داشتم ولی
با درختها
با باد حتی
و سکوت شب
و با روشنایی صبح
سخنها گفتهام ... و
میدانی یار؟!
جدا از اینکه چقدر بدن میتواند از گلها و گیاهان انرژی دریافت بکند.
من حس میکنم طبیعت بهتر از هر کسی زبان بی زبانها را میفهمد
و میدانم که صدای قلبها را میشنود.
همانطور که
همیشه دوست داشتم آدمها مرا بدانند!
بینیاز از توضیح، بینیاز از جملهها.
چون من اهل سخن گفتن زیادی نبودم
نه اینکه حوصلهاش را نداشته باشم نه،
به هرحال ...
اما بعد از یک سری اتفاقات ترجیح میدادم بدون واژهها و کلمهها باهم بتوانیم
گفتگو داشته باشیم!
میدانی از چه صحبت میکنم؟
صبر کن !
یک بیت از بیدل اینجا در سرم میپیچد
که میفرماید:
«چه خوش است راز گفتن به حریف نکتهسنجی که سخن نگفته باشی به سخن رسیده باشد»
با خودم در همین فکرها بودم که
چشمانم به چشمانش افتاد، یک صدایی به گوشهای دلم میخورد که میگفت :
«من اینجا هستم اگر آن ها ترا را نمیدانند»!
شما هم نگاهش کردید که با همان زبان بی زبانیش حرف میزند.
زمانی که نزدیک تر میشدم بیشتر حس میکردم سخنهای میگوید :
و چشمهای روی تنهی این درخت شگفت انگیز و حالت را دارا است که خیلی حرف ها برای گفتن دارد.
همان روز دقیقا یکی از این بنده های خدا ناامید ام کرده بود
که بازهم نمیشود
با دنیایی آدم ها ارتباط گرفت،
دلم گرفته بود
اما ...
اما ...
این چشمها امید من شد و همانطور که در قرآن هم فرمودند اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ
«خداوند نورِ آسمانها و زمین است.»
نشانهی آن
«یار ازلی که از شدت حضور غایب هست.»
خدا در طبیعتش آغوش برایمان باز کردهست من دیدم که چطور مرا محکم میبغلید.
طبیعت همان رفیق نکتهسنج من است.
رازهای قلبم را بدون حتی یک کلمه
در آغوش میکشد.
رد صدایم را این بار از طبيعت بگیر
درست مثل همین درخت،
که با این چشمِ زنده و بیدارش روی تنهاش، بدون هیچ حرفی نگاهم میکند.
گویا تمام ناگفتههایم را سالهاست که میداند و
مرا همینگونه که هستم میفهمد،
دلمن که صدایش را شنید و آن با دلش صدایم را و
اینکه میگوییم:
سخن نگفته باشی به سخن رسیده باشد.
_جان ، بیش از گوشهای که در بیرون از شان میشنوی حرف را میگیرد
و چشمها قوی ترین ابزار انتقال احساسات بدون واژهها هستند ،
«ما فراتر از این کالبد خاکی هستیم و قشنگترین گفتگوهای ما زمانی اتفاق میافتد که کلمهها تمام میشوند.»
بگذریم ...!
«این را از سُوفیا به یاد داشته باشید»!
اینجا کسی بیگانه نیست و من پس از اینهمه احساس غریب بودن این را میگویم:
این آغوش همیشه برای تو باز هست، کافیست صدایش کنی و با او سخن بگویی.
او،
برای کسیکه صدایش میکند حتما جوابِ خواهد داد.
که خالق همه جا و در همه بدنت ترا نگاه میکند. و
امید،
از هر جهتِ خودش را به تو میرساند، و
امید در حال درخشیدن هست.
