بیشتر ما این گونه آموزش دیده ایم که مدام در پی چیز بعدی و بعدی و بعدی باشیم. اما اگر در طی مسیر ، خودمان را از خوشحالی محروم کنیم، اگر خود را متقاعد سازیم که شادی ما فقط در مقصد مطلوبمان وجود دارد، در چرخه پایان ناپذیر خواستن و انتظار کشیدن، انتظار کشیدن و خواستن گرفتار می شویم.
هنگامی که برای خوشحال بودن، برای تجربه نشاط، خوشی، شور و شوق یا موفقیت در انتظار «آن روز که ...» هستیم، در توهمی زندگی می کنیم که موجب دلمردگی مان می شود و توان لذت بردن از زندگی کنونی را از ما می گیرد. فکر کردن درباره آینده و تعیین هدف، هیچ اشکالی ندارد. در واقع به نظر من این کارها برای رسیدن به توان کامل خود، ضروری هستند. اما زندگی کردن در رویای «آن روز که ...» زندگی واقعی یعنی همین زندگی جاری ما را متوقف می کند.
دبی فورد
بهترین سال زندگی
ص 29 و 30
5
3September 3, 2026 129 2
