صادق هدایت خیلی قشنگ گفته :
" اندوه که از حد بگذرد جایش را میدهد به یک بیاعتنایی مزمن، دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن؛ آنچه اهمیت دارد یک کشتار رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمیکشاند و در آن لحظه در سکوت فقط نگاه میکنی و نگاه میکنی ".
