Dee Minor

تصویرگرهای کتب کودک رو جدی ستایش می‌کنم. کاری که انجام می‌دن خیلی خیلی خیلی سخت و ارزشمنده.

[media, no text]

خیلی گرمه. در هر ساعتی از شبانه‌روز، هرجایی که باشی، خیلی خیلی خیلی گرمه.

کنار هم غزل خوردیم و با خودکار رقصیدیم هوا رفتیم و مثل ابرِ در شلوار رقصیدیم هوا بد بود... روی چشم هامان دود پاشیدند هوا تاریک شد، در آتشِ سیگار رقصیدیم به ما گفتند: ممنوع است، ممنوع است، ممنوع است! به ما گفتند ممنوع است... با اصرار رقصیدیم! زمین خوردیم و روی خاک، صدها پا عقب رفتیم زمین خوردیم و …

I’d like to hide my love behind your eyelids, so you’re the only one who’ll ever find it.

ما کلاً هیچ نداریم.

[media, no text]

اگر نظر به جایی دیگر کنی می‌بینی که پیش روی من همه جا شب است مرا نمی‌بینی، می‌بینی؟ که ظلمت از این کوه و دشت می‌بارد که قله‌های جهان همگی                به حال ریختن‌اند                         روی شانه و سر من و خواب‌هایم طبیعت فرّار خویش را از دست داده‌اند چپیده‌اند درونم

تازه این رو منی می‌گم که کودک درون نسبتاً فعالی دارم، زندگی چقدر به اون آدم‌هایی که زود و زیاد بزرگ شدن سخت می‌گذره! پناه بر خدا.

طبق تجربه‌ی شخصی، یکی از خوبی‌های کار با رنج سنی کودک/نوجوان اینه که وقتی وارد کلاس می‌شی باید تموم دغدغه‌ها و مشکلاتت رو دم در کلاس رها کنی و با یه ذهن خالی بری داخل. همین باعث می‌شه که وقتی از کلاس میای بیرون، یادت بره در وهله‌ی اول اصلاً چیزی برای «فکر کردن» وجود داشته. یکمی حالتِ Fake it till …

وای دقیقا همین- فقط اینکه چند روز مونده به 25 سالگی با خوندن چیزی که تجربه میکنم از طرف یک آدم 22 ساله باعث شد حس کنم 60 سالمه، ممنون 🙏🏻

الان دیگه حس می‌کنم ۴۵ سالمه. ممنون.

خیلی عجیبه که در شرف ۲۲ سالگی احساس کنی هنوز ۱۶ سالته! بعد با یکی که ۱۶ سالشه حرف می‌زنی و یهویی حس می‌کنی ۳۰ سالته. می‌فهمید منظورم رو؟

“I pointed a gun at everyone who tried to get close to me and you were the only one who realized I don’t know how to shoot”

11 Minutes

امشب داشتم فکر می‌کردم.