از ابتدای تأسیس جمهوری اسلامی ایران، کمر به کُشتن، بستن و منزویسازی نستوهترین و شریفترین روشنفکران و برابریخواهان بستند و زمینِ فرهنگ و آگاهی سیاسی را مستعدِ رشدِ سفلههای فرهنگی و اینفلوئسرهای سیاسی کردند.
محمدجعفر پوینده بودن در این کشور «جُرم» شد تا زبالههایی نظیر مطهرنیا و مراد ویسی به مراجع فکری جامعه تبدیل شوند. و در همچنان روی همین پاشنه میگردد ...
