вʟαcκ

کو ابر که در گریه نماید مددِ ما؟

‌‎آدم ذره ذره به اینکه اتفاق قشنگی توی زندگیش نمیفته، عادت میکنه.

از این دنیا به جز زخمِ زبان یادم نمی‌آید من آن باغم که چیزی جز خزان یادم نمی‌آید...

[media, no text]

اندوه ارث پدری و مادریمان بود، ادامه‌دار، ریشه‌‌دار، همیشگی، جدا نشدنی.

مقصود اگر که عبرتِ ما بود، ای حکیم! یک نیم‌روزِ تجربه بس بود زندگی....

بر زبانم طعم تلخ صبر، کدام شیرین آن را خواهد زدود؟

[media, no text]

[media, no text]

سرنوشت در سنی غمگینم کرد، که مردم در آن سن، آرزوهایشان را زندگی می‌کنند…

اونجا که حزین لاهیجی میگه: آیا خبرت هست که بر ما چه گذشت؟!

ما هرگز فراموش نمی‌کنیم فقط کمی چشم‌هایمان را می‌بندیم، تا بتوانیم زندگی کنیم.

دل‌شکسته و خسته‌‌ام، اما هنوز ایستاده‌ام؛ عمیق‌ترین زخم‌هایم هم مرا نکُشت، و حالا هیچ چیز توان فرو ریختنم را ندارد.

خود را مرور می‌کنم و فکر می‌کنم من جز حدیث رنج چه می‌دانم از خودم؟