دلیبال.

اسکارِ قشنگ‌ترین‌ پیام دنیام میرسه به “بیداری؟”

ولی‌توامیدآخرمنی

همین کافی بود؛ همین که می‌دانستم تنم دردِ تنت را دارد، نه میلِ تنت را…

چشمات مثلِ غزلیه که مولانا سروده باشه و شجریان خونده باشه.

رُز سفید من🤍

هیچ کس تو تاریخ قد ما واسه زندگی نمرده.

من بسیار آدمِ “ نکنه پیام بدم، بگه اَه باز این پیام داد”، “نکنه مزاحمش شده باشم”، “ نکنه الان بد موقع باشه”، “ولش کن نگم بهتره”، “نکنه من دارم زیاده روی می‌کنم”، “نکنه داره تحملم میکنه و روش نمیشه بگه” ای هستم. و کوچیک‌ترین بی توجهی‌ای غمگینم میکنه.

حرفا تا اون حد میتونن قوی باشن که با یکیشون از ذوق تا صبح بیدار بمونی و با یکی دیگش تا صبح گریه کنی.

İnsan Bir Kez Sever

شاید زیاد صحبت نکنیم ولی حواسم بهت هست.

هیچ‌وقت نفهمیدی.

شب بخیر؛ هنوز دوستت دارم، فقط از فردا می‌ترسم… از روزی که شاید مجبور شویم همدیگر را فقط در خاطراتمان دوست داشته باشیم.

من دیگه نه حوصلشو دارم نه توان توضیح هر چی راجبم میشنوی دو تا هم بزار روش .

پُتک.